Annemarie Geleijnse schreef de rubriek ControVerse

Vakantiestress

Vorig jaar lunchte ik tijdens een congres met een groepje recruiters. Daar ontstond een levendige discussie over de voor- en nadelen van open sollicitaties. Iemand wist te vertellen dat Mercedez Benz de open sollicitatieknop van de site had gehaald. Een mooi onderwerp voor de rubriek Controverse leek me.

Mercedez Benz gebeld dus. Helaas; de recruiter die hier alles vanaf weet, blijkt tot na mijn deadline op vakantie. Het blijkt de prelude van een lange belronde langs vakantievierende organisaties, met wél interessante voorinformatie van woordvoerders, maar geen zegspersonen. Zo is HR-manager Barbara van de Zande, die zo mooi zou kunnen verwoorden dat Ahold ondanks het ontbreken van een open sollicitatieknop wordt overspoeld met sollicitaties, pas begin september weer terug. Ik google eindeloos op termen als +”open sollicitatie” +”niet in behandeling” en kom zo wel tot een aardig lijstje tegenstanders.

De vakantie nekt me. Gemeente Utrecht? Eind augustus terug. Zwolle? 1 september. Leiden? Purmerend? Ze zeggen terug te bellen . . . En dan zijn er nog de organisaties die inderdaad op de site melden geen open sollicitaties in behandeling te nemen, maar dit bij nabellen slechts tijdelijk blijken te doen omdat er aan de back office wordt gewerkt. Of die overwegen dit weer terug te draaien gezien de krapte op de arbeidsmarkt, en zich dus liever niet als uitgesproken tegenstander profileren. Bij grote clubs zoals het ministerie van Justitie verzand ik in de bureaucratie van los van elkaar werkende diensten.

De redactie denkt ondertussen mee en verschuift de deadline zo ver mogelijk. Ik zoek aanvankelijk vooral naar grote organisaties omdat ik bij kleine organisaties het argument dat het onmogelijk is sollicitanten aan de schaarse vacatures te matchen te veel voor de hand vind liggen. Maar uiteindelijk bel ik – op de deadline – toch een kleine organisatie: AOC De Groene Welle, een onderwijsinstelling voor groen onderwijs. Manager P&O Theo Schotman staat op het punt op vakantie te gaan, maar is heel enthousiast en bereid om meteen telefonisch zijn argumenten op te sommen. Een boeiend verhaal, vooral zijn morele bezwaren tegen het scheppen van valse verwachtingen treffen me. Ik spreek af een week later, na zijn vakantie, terug te bellen om de argumenten van zijn ‘opponent’ aan hem voor te leggen. Ondertussen ga ik op zoek naar een min of meer vergelijkbare organisatie – appels met peren vergelijken, wil ik niet. Die vind ik in AOC Clusius, ook in organisatie voor groen onderwijs, zij het iets groter. Irma van Harlingen, hoofd P&O, werkt graag mee al wil ze wel graag eerst even rustig nadenken over de argumenten. We maken een afspraak voor een telefonisch interview waarbij ik haar ook de argumenten van Theo Schotman voorleg. Bij terugkomst van zijn vakantie reageert Schotman nog op de argumenten van Van Harlingen.

Na het uitwerken leg ik de concepttekst aan Schotman en Van Harlingen voor. Schotman wijst me erop dat de naam van de school verkeerd gespeld is; slordig. Van Harlingen kan zich in grote lijnen vinden in het stuk. Al vindt ze verkleinwoorden irritant en zal zij dus nooit zeggen ‘in mijn handjes knijpen’. De laatste zin, waarin ze zegt dat over vijf jaar de map met open sollicitaties op orde moet zijn, vindt ze voor de beeldvorming minder geslaagd. De map is wél op orde, zij wil er alleen actiever mee gaan sturen. Een klein nuanceverschil wat mij betreft, maar omdat het verder geen afbreuk doet aan de strekking van het verhaal, ben ik graag bereid het te wijzigen. Jammer is daarbij wel dat haar reactie eigenlijk te laat komt (“ik probeer het toch”, mailt ze zelf ook al) en dat ik dus niet meer kan doen dan de ‘handen-correctie’ en een suggestie voor een andere laatste zin naar de eindredactie mailen, in de hoop dat het alsnog gewijzigd kan worden.

Al met al wordt het een mooie rubriek waarbij voor de argumenten van beide partijen wel wat te zeggen valt.