Annette Wiesman maakte met fotograaf Pieter Claessen dit nummer de fotoreportage ‘Drukte in de wandelgangen’: Het is op de informele netwerkplekken, de koffieautomaten van werkend Nederland, dat de meeste beslissingen worden genomen, is uit onderzoek gebleken. Dat wilden we gaan vastleggen. Alvast wat voor me uit googelend trof ik allerlei ‘onderzoekjes’ met meer en minder belangwekkende uitkomsten. Zo stelde er een dat roddelen bij de koffieautomaat onontbeerlijk was voor de sociale cohesie binnen de organisatie.

Hmmm. Fotograaf Pieter en ik zagen het nog niet helemaal voor ons: moesten er nu mooi gestileerde foto’s komen van de ‘plekken’ waar het volgens onderzoek allemaal gebeurde, vergezeld van een alineaatje overtuigende dan wel geinige feitjes? En zou zo’n repo niet net zo goed in elk ander managementachtig blad kunnen verschijnen?

De deadline naderde alweer met rasse schreden, maar toch leek het ons leuk om op de valreep te proberen de mensch als uitgangspunt te nemen: P&O-ers die vertellen over hun (hopelijk gekke) informele netwerkplekken. Goed idee, maar zie ze maar eens te vinden. Ik belde tientallen organisaties (meestal gaat dat dan helaas toch langs de afdeling communicatie) met de vreemde vraag: heeft u ook P&O-ers in dienst die wel eens netwerken op aparte, informele netwerkplekken? En dan liefst een sportplek, een lift, een parkeerplaats, in de auto…Daarop volgde meestal een verbaasde stilte. Als het begrip eenmaal daagde, was er weinig enthousiasme om met zo’n opdracht aan de slag te gaan. Want dan, stel ik me ze voor, moesten zíj die bizarre vraag gaan stellen bij de P&O-afdeling.

De vraag was in het ene opzicht te specifiek en in het andere te algemeen, merkte ik. Dan maar huichelen. De vraag werd: ik wil graag van een van uw P&O-managers weten waar ze zoal netwerken. Belangrijk verschil: geef ze het gevoel dat je in hén geïnteresseerd bent, in plaats van glashard toe te geven dat je op zoek bent naar een leuke stoffering bij een plaatje (sorry jongens).

Anyhow, vooral de eigentijdse, grote dienstverleners vonden het best leuk om hun medewerkers in hun bedrijfsfilosofisch opgetuigde omgeving te laten poseren, en wij uiteindelijk ook. Hoewel het verlangen zich doet voelen naar die ranzige, stokoude koffieautomaten die af en toe soep in de koffie lekt en tussen de bedrijven door spontaan thee oprispen. Waarschijnlijk ontstaat rond zo’n machien ook een heel andere vorm van netwerken en beïnvloeden; harder, gemener, directer. The times they are a-changin’.