Het artikel gaat hieronder verder.
Vorige week sprak ik met een groep professionals over een vraag die veel mensen zich vroeg of laat stellen: hoe weet je eigenlijk of je bij een bedrijf past? Het was een groep mid-dertigers (dus een generatie die een jaar of 15 jonger is dan ik). Mensen die al wat ervaring hebben opgebouwd en beginnen na te denken over hun volgende stap. Op een bepaald moment kwamen we uit bij interviews. Bij de vraag hoe bedrijven proberen in te schatten wie er tegenover hen zit. En dan kom je al snel bij de vragen die gesteld worden.
Ik zat te luisteren en dacht: oei.
Wat doe je bijvoorbeeld als een werkgever tijdens een interview vraagt of je kinderen hebt? Of nog kinderen wil? De reacties kwamen meteen. En ze waren scherp. Vooral van vrouwen die zeiden dat zo’n vraag eigenlijk niet meer kan. Omdat er dan meteen aannames volgen. Dat je minder ambitieus zou zijn. Minder flexibel. Vaker afwezig. Ik zat daar te luisteren en dacht: oei.
Lading
Blijkbaar is dat ondertussen een vraag geworden die je beter niet meer stelt. En tegelijk merkte ik dat ik dat zelf niet zo had zien aankomen. Ik ben waarschijnlijk niet zo woke. Ik stel die vraag namelijk zelf ook wel eens. Niet om iemand te beoordelen, maar gewoon als start van een gesprek. Net zoals ik iemand vraag waar hij woont of hoe iemand in zijn huidige rol terechtgekomen is. En eerlijk gezegd had ik ook niet meteen door hoeveel lading er voor een aantal deelnemers op die vraag zat.
Eerlijk gezegd had ik niet meteen door hoeveel lading er op die vraag zit.
Wat mij ook deed nadenken, is of dit debat overal hetzelfde loopt. In België voelt die vraag duidelijk gevoelig. Terwijl ik in Nederland regelmatig leiders tegenkom die hun rol anders organiseren. Co-CEO’s die een bedrijf samen leiden. Bestuurders die niet voltijds werken en daar gewoon open over zijn. Misschien kijken we daar anders naar. Of misschien stellen ze in Nederland dezelfde vraag, maar hangt er minder lading aan. Want in 15 jaar executive search heb ik nog nooit een klant gehad die zei: die kandidaat heeft kinderen, dus dat gaan we niet doen. Nog nooit.
Een rode vlag?
Wat ik wél vaak zie gebeuren, is iets anders. Nog voor iemand heeft uitgelegd waarom, begint het al. Twijfelen ze aan mijn ambitie? Denken ze dat ik minder beschikbaar ga zijn? Het gesprek gaat dan al snel niet meer over de vraag zelf. Maar over wat er misschien achter zit. En dat gebeurt langs beide kanten.
Ergens onderweg wordt een gewone vraag plots een probleem.
Bedrijven proberen te begrijpen wie er tegenover hen zit. Kandidaten proberen tegelijk te begrijpen wat een bedrijf eigenlijk bedoelt. En ergens onderweg wordt een gewone vraag plots een probleem. Niet omdat ze zo bedoeld is. Maar omdat er meteen van alles rond verondersteld wordt. Dus ik vroeg het mij achteraf eigenlijk gewoon af. Als een werkgever vraagt of je kinderen hebt… Is dat vandaag de dag dan een rode vlag? Of gewoon een vraag?
Over de auteur
Isabel Verhelst
is een resultaatgerichte, no-nonsense coach met een passie om mensen te verbinden. Ze is eigenaar van Talent to Match (het voormalige Ingenium Executive Search), een boutique bureau met de focus op top C-level talent dat perfect past bij het DNA van de organisatie. Op deze site schrijft ze elke twee weken op dinsdag een blog.