Het artikel gaat hieronder verder.
Recruiters zijn bijzonder goed geworden in het herkennen van talent. Geef ons een cv en binnen enkele minuten hebben we een behoorlijk goed beeld van iemands ervaring, competenties en de kans dat hij succesvol zal zijn in een functie. Dat is ook logisch. We zijn opgeleid om patronen te herkennen, ervaring te vertalen naar geschiktheid en het risico op een verkeerde aanwerving zo klein mogelijk te maken. Toch vraag ik me steeds vaker af of we daarmee ook herkennen wie over 5 jaar nog altijd met evenveel zin aan dezelfde uitdagingen zal werken.
Misschien ontstaat een echte strength pas als talent samenvalt met iets anders…
Die gedachte bleef de voorbije week door mijn hoofd spelen na een gesprek op een warme zomeravond. Op de een of andere manier ging het ineens over sterktes. Niet over competenties of ervaring, maar over de vraag waar een echte strength eigenlijk vandaan komt. Mijn eerste antwoord was eenvoudig: uit talent. Tot iemand me uitdaagde met een andere gedachte. Misschien ontstaat een echte strength pas wanneer talent samenvalt met iets anders. Iets waardoor je er jaar na jaar mee bezig wilt blijven. Niet omdat het moet, maar omdat je het gewoon ontzettend interessant vindt. Sindsdien luister ik tijdens interviews net iets anders.
Kleine verschillen
Ik zie regelmatig kandidaten met bijna identieke cv’s. Dezelfde functies, dezelfde verantwoordelijkheden en vergelijkbare resultaten. Op papier zijn de verschillen vaak verrassend klein. Toch voelt het gesprek met de ene kandidaat helemaal anders dan met de andere. De ene vertelt vooral wat hij gedaan heeft, terwijl de andere vertelt wat hij onderweg geleerd heeft. Over een beslissing die achteraf anders uitdraaide dan verwacht. Over een fout die hem nog altijd is bijgebleven. Over een uitdaging waar hij vandaag nog steeds mee bezig is. Zonder het zelf te beseffen laat hij iets zien wat veel interessanter is dan zijn ervaring.
De ene vertelt vooral wat hij gedaan heeft, terwijl de andere vertelt wat hij onderweg geleerd heeft.
Je voelt dat er nog beweging in zit. Niet omdat die kandidaat meer ervaring heeft of betere antwoorden geeft, maar omdat hij na al die jaren nog altijd nieuwsgierig is. Hij wil nog altijd begrijpen hoe iets beter kan. Hij praat niet alleen over wat hij bereikt heeft, maar ook over wat hij nog wil ontdekken. Misschien besteden we tijdens interviews daarom wel te veel aandacht aan het verleden. We verzamelen bewijzen dat iemand de job aankan. We zoeken bevestiging dat hij het al eens gedaan heeft. Dat verlaagt het risico, maar het zegt weinig over de vraag of iemand over 3 of 5 jaar nog altijd met dezelfde energie aan het werk zal zijn.
Aandachtig luisteren
Sinds dat gesprek betrap ik mezelf erop dat ik tijdens interviews minder bezig ben met de vraag of iemand de functie aankan. Natuurlijk moet dat kloppen. Maar ik luister veel aandachtiger naar de momenten waarop iemand begint te vertellen over zijn werk zonder dat het nog een antwoord op mijn vraag is. Dat zijn vaak de momenten waarop je voelt dat iemand nog altijd plezier haalt uit zijn vak, nog altijd wil bijleren en nog lang niet uitgeleerd is.
Talent zie je op een cv. Een strength ontdek je pas in een gesprek.
En misschien is dat uiteindelijk wel het verschil tussen talent en een echte strength. Talent zie je op een cv. Een strength ontdek je pas in een gesprek.
Over de auteur
Isabel Verhelst
Lees ook
- ‘Employer branding is te vaak een excuus om juist níet zichtbaar te zijn’
- Durf jij de briefing te challengen?
- ‘Competentiematrixen…? De besten verraden zichzelf al in 5 minuten’
- De keuze van Isabel: Waarom explosieve diners me soms meer leren dan interviews
- Waarom we briljante leiders afwijzen – soms nog voor ze één woord gezegd hebben
- Alle keuzes van Isabel
