Minke Booij (Team EIFFEL): ‘Meer informatie betekent niet automatisch: betere prestaties’

Bij het Team EIFFEL-kantoor in Arnhem straalt de topsportcultuur je letterlijk tegemoet. Medailles, foto’s en attributen: de muren hangen er hier vol mee. Maar het gaat verder dan decoratie. Het consultancy- en interimbureau heeft topsport tot in de haarvaten van het bedrijf verweven – en zoekt nu ook de verbinding met artificiële intelligentie. Niet gek dus dat het bedrijf op 26 mei het decor is van AI & Talent, hét event over de toekomst van HR en Recruitment. En laat het dan maar over aan Minke Booij, voormalig tophockeyster en nu Directeur Topsport bij Team EIFFEL, om dat in goede banen te leiden.

De keuze voor die topsportpositionering heeft overigens wel een geschiedenis. Het bureau had ooit een eigen basketbalteam – de Eiffel Towers in Den Bosch – en was ook betrokken bij het succesvolle zwemteam van Pieter van den Hoogenband. Maar de afgelopen 5 jaar is de strategie wel verschoven. ‘We hebben heel erg gekeken naar hoe we dat kunnen doen op een manier die ook past bij onze business, bij onze mensen’, vertelt Booij. ‘Toen is de shift gemaakt van sponsorcontracten naar samenwerkingen met individuen. Topsporters als ervaringsdeskundigen.’

Bedrijf begrijpen

Sportambassadeur Booij weet als geen ander hoe technologie het topsportlandschap heeft veranderd. Ze was actief hockeyster tijdens meerdere Olympische Spelen, en de transformatie die ze meemaakte is illustratief voor wat nu in het bedrijfsleven speelt. ‘Mijn eerste spelen waren in Sydney, toen nog niet iedereen een smartphone had. Er was alleen nog maar een internetcafé. Geen wifi, je moest in de rij om een halfuur te mogen e-mailen’, blikt ze terug. ‘We kregen in Sydney nog faxen. Als je een foto wilde maken, had je een camera bij je. Echt een andere tijd.’

‘We kregen in Sydney nog faxen. Als je een foto wilde maken, had je een camera bij je. Echt een andere tijd.’

Snel daarna veranderde alles, vertelt ze. Vooral toenmalig bondscoach Marc Lammers was een pionier in het omarmen van data en technologie. ‘Op de bank kon hij voor het eerst realtime beelden terugzien om te kijken: is die strafcorner wel een goed idee? Is die tactiek slim? In het verleden kon je alleen achteraf terugkijken met een videorecorder. Nu kon dat live.’ Al snel kregen de speelsters toegang tot gepersonaliseerde analyses: krachttraining, voedingspatroon, individuele statistieken. ‘Er kwam ineens zóveel kennis in sneltreinvaart op je af. En dat is nu met A.I. natuurlijk nog weer een stap verder.’

50 verbeterpunten

Maar – en daar is ze stellig over – meer informatie betekent niet automatisch betere prestaties. Ze haalt een anekdote aan over zwemcoach Jacco Verhaeren en Ranomi Kromowidjojo. ‘Er werd gevraagd om eens te kijken naar haar start en wat daar beter aan kon. Toen kwam iemand met 50 verbeterpunten. Ja, zei Jacco toen, als ik die allemaal met haar gaat bespreken, weet ik helemaal niet of het uiteindelijk beter wordt.’ De slimheid zit hem volgens haar dan ook juist in selecteren: wat maakt het cruciale verschil? Wat kan ze ook écht leren? Waar krijgt ze vertrouwen van? Wat helpt uiteindelijk het meeste?

‘Je kunt de strafcorner nooit elke keer dichtzetten, dus je moet een slimme keuze maken. Daar heb je die data voor.’

Diezelfde logica paste ze zelf toe in haar spelerscarrière. De strafcorner, in hockey een van de meest bestudeerde en geanalyseerde onderdelen van het spel, is volgens haar een goed voorbeeld van hoe data en menselijk oordeel samenkomen. ‘Je kunt de strafcorner nooit elke keer dichtzetten, dus je moet een slimme keuze maken. Daar heb je die data voor.’ Maar dan begint het dus pas. Want welke spelers belast je met welke informatie? ‘Er zijn spelers die worden heel onrustig als ze al die data zien. Die zien alleen maar: dit kan allemaal gebeuren en dat kun je nooit volledig afdekken. Die moet je daar vooral niet mee belasten.’

Behapbaar maken

Zijzelf en medespeler Janneke Schopman hadden juist wél plezier in die analyses, vertelt ze. ‘Maar dan zei ik wel: we moeten het behapbaar maken als we het straks delen met de rest van de groep. Want anders haken er al een paar mentaal af.’ Het gaat dus niet alleen om de juiste conclusie trekken uit data – je moet het ook nog verkopen. Het team moet meegaan. ‘Enerzijds heb je al die informatie, vertaal je die en trek je er conclusies uit. Maar je moet ook nog verkopen dat het team erin meegaat. Die dynamiek vind ik altijd echt fascinerend. En dat is in het bedrijfsleven of het onderwijs niet anders.’

‘Enerzijds heb je al die informatie. Maar je moet ook nog verkopen dat het team erin meegaat.’

En zo is de stap van topsport naar A.I. kleiner dan hij misschien op het eerste oog lijkt. Bij Team EIFFEL wordt volop nagedacht over hoe kunstmatige intelligentie ingezet kan worden in de advieswereld, onder meer op het juridische vlak, vertelt ze. Maar de grondhouding blijft dezelfde als in de sport: de technologie is een middel, geen doel. ‘Een prompt invoeren en het antwoord voor lief nemen – zo werkt het niet’, zegt ze. ‘Je moet altijd doorvragen. Misschien een nader onderzoek doen. De mens maakt het verschil. Altijd. Dat was toen zo, en ik hoop dat dat altijd zo blijft.’

Technisch, tactisch, fysiek, mentaal

Ze benadrukt dat ze zich zelf niet als A.I.-specialist ziet, maar wil de mensen die er verstand van hebben wel graag een podium geven. Want ‘het is een onderwerp – net als internet destijds of social media – waarvan je niet kunt zeggen: we doen er niet aan mee. Dat kan gewoon niet.’ Die houding past in een breder kader dat ze omschrijft aan de hand van 4 dimensies die ook in de topsport centraal staan: technisch, tactisch, fysiek en mentaal. Voor een adviesbureau vertaalt dat zich naar vakkennis en innovatie, marktpositie, arbeidsomstandigheden, en – het meest ongrijpbare, maar ook meest interessante: de onderlinge dynamiek tussen mensen.

‘Of je nou een hockeyteam hebt of hier een team van juridisch adviseurs: het zijn mensen die met elkaar moeten interacteren, die niet voor elkaar gekozen hebben. Dan heb je gewoon uitdagingen. Dat is echt altijd zo.’ En juist dáár, in dat onvoorspelbare, sociale en emotionele, ligt voor haar de kern van wat sport en werk gemeen hebben. En de reden waarom een robot het spel voorlopig niet overneemt. ‘Kijk naar sport: de emotie die je ziet bij mensen, de gekke dingen die gebeuren, iemand die valt, iemand die superblij is. Die onvoorspelbaarheid, dat sociale en emotionele – dat maakt het écht leuk om naar te kijken.’

Geen garantie op goud

Garantie op goud? Dat kun je nooit krijgen, zegt ze. Dat geldt zowel in de sport als in het bedrijfsleven. Maar je kunt wel proberen de omstandigheden daarvoor zo goed mogelijk te creëren. ‘Trainen, je voorbereiden, je inlezen in wat er gebeurt. Op de hoogte zijn van alle ontwikkelingen. Dan wordt de kans op succes steeds groter. Kijk naar het voetbal, waar sommigen nog steeds zeggen: penalty’s kun je niet trainen. Nou, er is weinig zo trainbaar als een penalty. Als jij daar gaat staan, en je hebt nog nooit een penalty genomen, dan is de kans dat-ie erin gaat echt niet zo groot. Maar wat als je het al tot in den treure geoefend hebt?’

‘Er is weinig zo trainbaar als een penalty.’

Natuurlijk, ook dan kan een penalty nog altijd mis. ‘Absoluut’, zegt ze. ‘We blijven mensen.’ Maar het gaat volgens haar erom dat je wél eraan gedaan hebt wat je kunt. ‘Je bent geen robot. Het is niet dat je zegt: ik sleep die bal onderkant lat, en dan lukt dat 9 van de 10 keer precies zoals je voor ogen had. Er komt veel meer bij kijken. Maar dat is natuurlijk ook het mooie. Je moet ook denken: wat doet die tegenstander? Wat gaan zij bedenken? En welk antwoord hebben wij daar dan weer op? Informatie is overal, die heeft de tegenstander ook. Maar het gaat erom: hoe haal jij daar het meeste voordeel uit?’

Meer weten?

Op AI & Talent 2026 op 26 mei hoor je in Arnhem hoe A.I. recruitment, werk en de arbeidsmarkt nu al verandert, en leer je hoe daar slim mee om te gaan.