Werf& Weekly – transcript (2026 - Week 11)

Welkom bij de Werf& Weekly, de podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op Werven en NL.

Ja, en we hebben voor deze bespreking echt een waanzinnig interessante selectie klaarliggen.

Zeker weten! In deze bespreking ontdekken we waarom ziekteverzuim de ware motor is achter de huidige wervings woede. Analyseren we de spectaculaire vrije val van gigant Randstad en leren we waarom je cv eigenlijk verdacht veel lijkt op een belastingaangifte.

Het is echt. Nou ja, het is een fascinerende lijst met onderwerpen deze week.

Oké, laten we dit eens uitpakken. Want als je momenteel de kranten openslaat en je kijkt puur naar de macro economische cijfers, dan lijkt de absolute gekte op de arbeidsmarkt toch enigszins te zijn gaan liggen.

Ja, de storm van 2022 is wel een beetje voorbij, zeg maar.

Precies. We hebben op dit moment in Nederland een historisch recordaantal van bijna 10 miljoen werkenden. Dus je zou op het eerste gezicht zeggen nou, fantastisch nieuws de motor draait op volle toeren.

Klopt, de arbeidsparticipatie was echt nog nooit zo hoog.

Maar als we in deze verdieping één laagje dieper kijken, dan schuilt er onder die glanzende oppervlakte een werkelijk gigantisch probleem. Want als we puur naar de wervings kant kijken, zijn recruiters momenteel niet gewoon water uit een lekke boot aan het hozen in plaats van het gat te dichten?

Dat is echt een hele treffende vergelijking en het is precies waar de schoen momenteel enorm wringt. De data bevestigt dat beeld namelijk echt keihard.

Wat vertellen die cijfers ons dan precies?

Nou, wat we zien is dat het ziekteverzuim in Nederland niet zomaar een beetje schommelt, maar structureel boven de 5% is komen te liggen. Dat is, ja, dat is eigenlijk het nieuwe normaal geworden in directiekamers.

Wacht even, 5%. Dat klinkt misschien als een beheersbaar getal, maar.

Ja, als je dat vertaalt naar de absolute aantallen, dan betekent dit concreet dat er op dit moment structureel een half miljoen mensen ziek thuis zitten.

Een half miljoen. Dat is de omvang van een flinke stad. Die zit er dus gewoon thuis.

Precies een half miljoen. En de olifant in de kamer hier. Dat is onze mentale gezondheid. Want. Maar liefst 25% van al dat verzuim is direct stress gerelateerd.

Een kwart dus.

Zeker. En als we naar de trendlijn kijken, dan is dat stress verzuim in de afgelopen vijf jaar gewoon met zes en 30% gestegen. En we hebben het hier niet over een weekje op de bank liggen met een dekentje, hè?

Nee, stressklachten duren vaak veel langer.

Precies. Mensen zijn gemiddeld 252 dagen niet inzetbaar. En als we het over een burn out hebben, dan spreken we gemiddeld over tien maanden tien maanden volledig uit de running.

Tien maanden? Ja. Wauw, dat is bijna een heel kalenderjaar aan kennis en ervaring die je kwijt bent op de werkvloer. Maar is dit niet een gigantische vicieuze cirkel?

Hoe bedoel je die precies?

Nou, we hebben personeelstekorten. Dat leidt tot extreme werkdruk bij de mensen die nog wel aan het werk zijn. Die stress leidt tot langdurige uitval en die uitval zorgt weer voor een nog groter tekort.

Ja, 100%. Wat hier fascinerend is, is hoe dat doorwerkt in de recruitment sector. Geert-Jan Waasdorp van de Intelligence Group heeft daar een hele scherpe analyse over gemaakt.

Oh ja, wat is zijn conclusie dan?

Hij zegt eigenlijk als we het ziekteverzuim simpelweg terug weten te dringen naar de niveaus van vóór Corona, dan verdwijnt dat hele personeelstekort grotendeels.

Wacht, is dat echt zo? Alleen al door het verzuim op te lossen?

Ja. Met uitzondering van wat specifieke tekorten in de bouw en techniek verdwijnt het probleem dan. Dus recruitment rent momenteel puur en alleen de gaten dicht die door onze eigen uitval ontstaan. Ziekteverzuim is momenteel dus de allergrootste aanjager van recruitment.

Het is wel even een hele andere bril om naar de markt te kijken zeg maar. Als er zoveel gaten gedicht moeten worden, dan zou je redelijkerwijs verwachten dat de grote uitzendbureaus momenteel echt gouden tijden beleven, toch?

Ja, dat zou in theorie absoluut de logische aanname zijn.

Maar dan kijken we naar de absolute marktleider in Nederland, Randstad. En het is alsof je naar een, nou ja, een kampioensteam kijkt dat plotseling zonder pardon degradeert naar de amateurs. Wat is daar in hemelsnaam aan de hand? En waarom grijpen de aandeelhouders niet in?

Nou, laten we de situatie daar even heel actueel analyseren. Eind deze maand, op 27 maart, is er een uiterst belangrijke aandeelhoudersvergadering.

Oké.

Staat er iets spannends op de agenda? Ja.

De raad van commissarissen onder leiding van Cees het Hart stelt daar dodelijk voor om de huidige CEO Sander van het Noordeinde te herbenoemen. En dat terwijl de resultaten onder zijn leiding ronduit desastreus zijn.

Hoe desastreus hebben we het dan over twaalf kwartalen van krimp? Het is drie volle jaren. De waarde van het aandeel is in één jaar tijd met 35% gedaald. Er is gewoon € 6 miljard verdampt.

6 Miljard. Dat is niet niks.

Zeker niet. Ze dreigen nu zelfs uit de AEX te degraderen naar de mid cap en misschien wel de pijnlijkste klap ze zijn hun wereldwijde nummer één positie kwijtgeraakt aan hun grootste concurrent Adecco.

Ouch. Maar goed, grote bedrijven maken toch wel vaker een complexe strategische transitie door. Ze hebben nu die partner, vertellen strategie of die een merkstrategie. Dat klinkt vanuit efficiëntie oogpunt toch best logisch?

Als we dit aan het grotere plaatje koppelen, zie je waarom dat in de praktijk faliekant misgaat. Kijk naar Adecco. Die investeren enorm succesvol in AI, met als doelstelling dat 50% van hun omzet in 2026 AI gedreven is.

En Randstad blijft daarin achter.

Ja, ze lijken daar stil te staan. Sterker nog, ze besteden cruciale onderdelen uit en ze kochten een platform als Zorgwerk voor € 300 miljoen, wat bij veel kenners grote vragen oproept.

En die merkstrategie dan, waar ze alle sub labels onder één vlag brengen.

Daarmee vernietig je eigenlijk je eigen marges. Neem een premium label als Yacht. Dat verdwijnt dan onder de brede paraplu. Dat zagen we in het verleden bij de overname van Vedior ook al misgaan.

Dus eigenlijk gooi je je exclusiviteit overboord om maar één logootje te hoeven voeren.

Precies. En het erge is klokkenluiders waarschuwen hier al langer voor, maar die worden genegeerd. Er schijnt een behoorlijke angstcultuur te heersen. Geert-Jan Waasdorp noemt het letterlijk een treinramp in slow motion.

Een treinramp in slow motion. Dat is een harde kwalificatie, ja.

En zonder keihard ingrijpen door aandeelhouders of de invloedrijke familie Goldschmeding dreigen ze in 2028 zelfs hier in Nederland het marktleiderschap volledig te verliezen.

Bizar eigenlijk. Een beetje Randstad lijkt hier te falen omdat ze mensen en merken vooral behandelen als inwisselbare nummers op een spreadsheet. En dat is exact de brug naar ons volgende onderwerp. Want dat is ook wat we als hele sector doen bij het beoordelen van talent.

Ja, we reduceren mensen maar wat graag tot documentjes en lijstjes.

En hier wordt het echt heel interessant. Wim van den Nobelen schrijft in zijn rubriek Wim op woensdag over waarom het cv eigenlijk kapot is. Hij vergelijkt het maken van een cv met het invullen van een belastingaangifte.

En dat is een verdomd scherpe analyse als je er naar kijkt. Het cv is gewoon een defect instrument geworden. Iedereen noemt zichzelf op papier tegenwoordig resultaatgericht, communicatief sterk en een echte teamspeler.

Ja, het zijn een soort verplichte vinkjes geworden die je moet zetten.

Precies. Maar de werkelijke unieke eigenschappen van een kandidaat? Die verdwijnen compleet. De persoon die om 3.00u s nachts passievol Wikipedia artikelen zit te schrijven omdat ie zo leergierig is. Of de collega die in een vergadering stiekem de sfeer perfect aanvoelt.

Die competenties passen niet in een standaard Word template.

Nee, het cv is historisch gezien dan ook niet ontworpen om de mens te beschrijven. Het is puur en alleen ontworpen om mensen te sorteren in categorieën. Een filter mechanisme.

Dus. Wat betekent dit allemaal voor jou als luisteraar? Je hoort werkgevers overal klagen dat ze de mens achter het cv willen zien, maar tegelijkertijd dwingen we kandidaten wel in een format dat die mens juist onzichtbaar maakt.

Exact de kandidaat die het best in jouw format past is eigenlijk slechts de makkelijkste scanner persoon en ècht niet per se de beste collega voor de klus.

Nee, het is waanzin eigenlijk. Maar gelukkig gaat het niet overal fout.

Kort nieuws De Werf en Awards special. Er zijn namelijk gelukkig organisaties die wel kijken naar de echte mens en de echte cultuur.

Zeker. En we hebben drie inzendingen die we daar even voor willen uitlichten. Ze bewijzen echt dat het anders kan.

Laten we beginnen met de eerste uit de bouwsector.

Bouw Infra BV. Zij legden de focus heel sterk op dat specifieke regionale gevoel in West-Brabant. Ze maakten een video in samenwerking met voetbalclub NAC.

Oh tof, Voetbal en bouw combineren? Dat spreekt aan.

Ja, want ze lieten heel mooi het contrast zien tussen de hoge professionaliteit van hun projecten en de nuchtere, soms modderige realiteit van de werkvloer. Het doel was om honderdduizend weergaven te halen en dat hebben ze echt ruimschoots en heel snel gehaald. Kijk.

Dat is nog eens impact maken in je regio. En de tweede case? Dat de netbeheerder toch Stedin.

Zij hadden een gigantisch probleem 2000 vacatures per jaar. Maar 87% van de arbeidsmarkt kende hen niet eens als werkgever.

Dat is wel echt een nachtmerrie voor een recruiter. Hoe hebben ze dat aangepakt.

Met de campagne? Werk dat energie oplevert en wat ze heel goed deden? Ze lieten eerlijk de plussen, maar ook de minnen van het werk zien. Geen gladde praatjes. En het gevolg? 30% meer websitebezoek en een absoluut recordaantal sollicitaties.

Hebben we daar concrete cijfers van?

Ja, in alleen januari al kregen ze bijna 2000 sollicitaties binnen.

Wow, in één maand tijd, dat is absurd goed. En dan hebben we er nog één uit de accountancy hoek.

Klopt, Flynth samen met Bureau Work Stuff. Hun campagne heette Tour de Flint. Ze zetten sportjournalist en ex-wielrenner Thijs Zonneveld in die letterlijk langs regionale vestigingen fietste.

Dat verwacht je totaal niet bij een accountancy kantoor.

Nee. En dat toonde juist fantastisch die informele, lokale sfeer aan binnen zo’n groot landelijk top kantoor. En ook hier. 80% meer websitebezoek en de conversie ging flink omhoog.

Wat echt opvalt als ik dit zo hoor. Deze drie cases bewijzen dat authenticiteit. Dus het tonen van de echte werkvloer, inclusief de minpunten. Of die regionale trots veel en veel beter werkt dan die generieke. Wij zijn een geweldig team praatjes.

100%. Mensen prikken daar tegenwoordig gewoon keihard doorheen.

Absoluut. Heb je zelf een interessante case? Je kunt er inzenden voor de Werving Award 2026 tot 2 april 2026 via Werven en Punt NL Slash Awards.

Laten we dan de overstap maken naar een hele specifieke campagne.

Ja, van brede merken naar een hele uitdagende doelgroep.

Precies een campagne die zich richt op zij instromers. En wel bij vervoerder Transdev. Ze zoeken daar maar liefst 700 zij instromers voor op de bus. En beeld je dat als luisteraar is in zit je naar eindeloze rijen Excel te kijken achter je bureau en zou je eigenlijk liever op een bus door de stad rijden?

Dit roept een belangrijke vraag op. Want hoe verleid je in hemelsnaam mensen om hun huidige, vaak veilige baan zomaar op te geven?

Precies, want dat is nogal een stap.

Transdev heeft dit samen met bureau Think Yellow aangepakt met de campagne Werk met bestemming. En die titel heeft natuurlijk een prachtige dubbele lading. Het is de fysieke route in de stad en de keuze voor je eigen toekomst.

Mooi gevonden. En de teksten in die campagnes zijn ook heel sterk te zijn.

Ja, ze zijn bijna poëtisch. Zinnetjes als niet beginnen met haast, maar met ritme en door de zon en de regen. Lijn acht of negen. Het heeft een hele lekkere cadans.

Het klinkt fantastisch, maar toch. Waarom werkt dit nou echt? Zeker als je weet dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is in het OV. Er was recent nog veel onrust in Utrecht waar Succubus overnamen en 11% minder bussen moesten inzetten vanwege tekorten. Wat kunnen recruiters hier in hemelsnaam van leren?

De les hier is echt de fundamentele verandering van perspectief. Ze kijken in deze campagne niet voor of naar de chauffeur, maar ze verplaatsen zich volledig in de schoenen van de chauffeur.

Dus van binnen naar buiten kijken.

Precies. Ze tonen de mens achter het stuur. Wat motiveert hen om door die ontwakende stad te rijden? Het is geen platte vacature met wat eisen. Het is een verhaal over zingeving en ritme en dat raakt mensen prachtig.

En dat brengt ons eigenlijk weer helemaal terug bij het begin van onze analyse vandaag.

Ja, als we alles samenbrengen tot een laatste provocerende gedachte voor de luisteraar. Wat nou als we in recruitment volledig zouden stoppen met vragen naar dat generieke cv?

Oeh, dat is een grote stap voor velen.

Zeker. Maar wat als je sollicitanten uitsluitend vraagt om te vertellen wanneer ze voor het laatst de tijd vergaten? Puur omdat ze iets met zoveel passie deden? Misschien lossen we daarmee niet alleen de verkeerde aannames in onze selectie op.

Maar snijden we ook het stress probleem aan.

Exact. We dringen daarmee dan wellicht direct dat gigantische ziekteverzuim terug waar we deze verkenning vandaag mee begonnen, omdat mensen weer op de juiste, authentieke plek zitten.

Er zijn ijzersterke gedachten om deze bespreking mee af te ronden. Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle artikelen uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt ze op Werf en één punt nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.

Luister liever?

Beluister de volledige afleveringen van Werf& Weekly via je favoriete podcastplatform of via onze podcastpagina.

Naar de podcastpagina