Het artikel gaat hieronder verder.
De arbeidsmarkt is een complex systeem, net een mierenkolonie. Alles en iedereen krioelt door elkaar heen en het is buitengewoon onvoorspelbaar wat er uit het systeem komt. Zelfs wanneer je weet hoe die mieren zich gemiddeld gedragen kun je niet verklaren, laat staan voorspellen, wat de uitkomsten zullen zijn. Het valt niet mee om in zo’n systeem op zoek te moeten naar mieren die een nuttige bijdrage moeten leveren aan je eigen subkolonie of organisatie. Zelfs wanneer je weet wat voor werk de mieren moeten kunnen en gaan doen.
De arbeidsmarkt is een complex systeem, net een mierenkolonie.
Werving en selectie is daardoor een moeilijk vak. Je kunt nu eenmaal niet aan iemands neus zien of die geschikt is voor het werk dat je te doen hebt. Economen noemen dit een ‘informatieprobleem’. En zoals geldt voor alle problemen in de economie: daar kun je geld mee verdienen. Het informatieprobleem van de arbeidsmarkt is enorm, wat betekent dat er heel veel geld verdiend mee wordt. Heel veel geld. Recruitment- en HR-bedrijven in de hele wereld halen alleen al in 2025 voor 632 miljard euro aan omzet. En dan rekenen we recruitment-activiteiten bij bedrijven en de arbeidsbemiddeling door de overheid dus niet eens mee.
Money well spent
En nou moeten we dus maar hopen dat dit allemaal ‘money well spent’ is. En dat door al deze inspanningen meer mensen op een voor hen goede plek op de arbeidsmarkt terecht komen. Zodat bedrijven minder last hebben van krapte, werkenden beter hun ei kwijt kunnen in hun werk en dus productiever én gelukkiger zijn. Nu wil ik niemand in de wereld van werving en selectie een complex aanpraten, maar er lijkt op dat vlak nog een hoop te winnen. Want na jaren van recruitmenttech en beloftes van matching door A.I.-algoritmes lijk de Babylonische spraakverwarring (‘hét informatieprobleem’) op de arbeidsmarkt groter dan ooit.
We slagen er maar steeds niet in om afspraken te maken over een Esperanto-achtige skills-standaard.
Iedereen zit dan ook op elkaar te wachten of vindt zelf het wiel uit, bijvoorbeeld. met een zelf bedachte skillstaal. We lijken er maar steeds niet in te slagen om afspraken te maken over een Esperanto-achtige standaard. In Nederland zijn we met CompetentNL (een open, flexibele standaard die kan ‘praten’ met andere, bestaande en nieuwe skillstalen) redelijk op weg, maar het gaat wel tergend langzaam.
Babylonische spraakverwarring
En dat komt niet per se door incompetentie van de overheid of de andere betrokken partijen (in elk geval: niet alléén). Met name commerciële partijen denken er belang bij te hebben om de permanente Babylonische spraakverwarring op macroniveau in stand te houden. Want dat stelt hen in staat om mooie recruitment-oplossingen op microniveau, voor individuele bedrijven en sectoren te maken en te verkopen. Wanneer het probleem op macroniveau wordt opgelost, valt de bodem uit hun businessmodel. Dus het is niet in hun belang om daaraan mee te werken.
Informatie is en blijft het probleem op de arbeidsmarkt.
Lang verhaal kort: Mand! Of nee, toch maar: informatie is en blijft het probleem op de arbeidsmarkt. En iedereen die belooft dat volledig op te lossen, moet je wantrouwen.
Over de auteur
Ronald Dekker is onafhankelijk arbeidsmarktexpert bij RoDeO Labour market intelligence.