Het artikel gaat hieronder verder.
Werkgevers kunnen opgelucht ademhalen. Ondanks alle paniekverhalen rondom de Europese Pay Transparency-richtlijn zijn organisaties in Nederland nog steeds niet verplicht om salaris in vacatureteksten te vermelden. Dus goed nieuws voor werkgevers of bureaus die gewoon vaag willen blijven doen met loze kreten als ‘marktconform’ of ‘passend salaris’. Ondertussen zijn er genoeg veelvoorkomende bullshitredenen waar je je achter kunt verschuilen. Denk aan:
- ‘We willen niet dat mensen alleen voor het geld solliciteren.’
Tuurlijk. Want mensen betalen hun hypotheek ook met ‘een informele werksfeer’ en een vrijdagmiddagborrel. - ‘Het hangt af van ervaring.’
Dat snappen kandidaten ook wel. Maar dit is alsof je op Funda zegt: ‘De prijs van dit huis hangt af van hoeveel je van keukens houdt.’ - ‘Dit zorgt intern voor gedoe.’
Misschien omdat er intern al gedoe ís. Transparantie veroorzaakt scheve verschillen niet. Het zet er alleen een spotlight op. - ‘We willen onderhandelruimte houden.’
Klinkt zakelijk. Kandidaten lezen vooral: ‘We kijken eerst even hoe goedkoop het lukt.’
Business as usual
Ik vind het fascinerend hoe hardnekkig deze argumenten zijn. Want anno 2026 mist in 29% van de vacatureteksten nog steeds een concrete salarisvermelding – en dit zijn precies de smoezen die daarvooor worden gebruikt. Ondertussen blijft men steen en been klagen over onvoldoende (geschikte) sollicitanten, terwijl ze zichzelf zonder die salarisvermelding tot wel 51% conversie door de neus boren.
Het gaat kandidaten niet zozeer over het geld, maar vaak eerder over: bestaanszekerheid.
Er is trouwens niks oppervlakkigs aan het feit dat meer mensen solliciteren als het salaris wel wordt vermeld is. Het gaat die mensen vaak niet sec over het geld maar over iets veel fundamentelers, namelijk: bestaanszekerheid. Ofwel het antwoord op de vraag: kan ik hiervan leven, mijn vaste lasten betalen en een beetje ontspannen ademhalen aan het einde van de maand?
Waarom ‘marktconform’ zo slecht werkt
Hier wordt het psychologisch interessant. Werkgevers bekijken salarisinformatie vaak als beleid. Kandidaten ervaren het persoonlijk en voelen, hoewel onbewust, vooral iets bij een vacaturetekst. Hoe een vacature zonder salaris voelt? Zelden strategisch of mysterieus. Het voelt alsof je om de hete brij heen draait, met wantrouwen als gevolg. Ook maakt het de kandidaat onzeker, omdat onduidelijkheid in het brein automatisch gekoppeld wordt aan risico. En onzekerheid en wantrouwen zijn de allerlaatste dingen die je wilt laten voelen als je mensen wil aanzetten tot actie (lees: solliciteren). Solliciteren is immers al retespannend.
De grootste stress over salaristransparantie zit waarschijnlijk intern.
Maar dan de ironie van het hele salaristransparantie-debat. Want waar zit de grootste stress? Waarschijnlijk niet eens bij (externe) kandidaten, maar binnen ín de organisaties, intern dus. Als je het mij vraagt gaat de weerstand tegen salaristransparantie in de meeste gevallen niet echt over het salaris an sich. Maar het gaat vaker over ongemak, het verliezen van de controle en de angst dat (salaris)verschillen ineens lastig uitlegbaar worden.
Pijnlijk zichtbaar
Dit komt doordat het hele verhaal rondom salaristransparantie pijnlijk zichtbaar maakt dat er jarenlang uitzonderingen zijn gemaakt. Dat er willekeurig is onderhandeld. En dat collega’s in vergelijkbare functies soms honderden euro’s uit elkaar zitten.
Eén keer raden waar de gesprekken straks over gaan bij het koffiezetapparaat.
Die zichtbaarheid kan op verschillende manieren ontstaan. Want hoewel werkgevers dus niet verplicht zijn om salarissen in vacatures te zetten, krijgen medewerkers wél meer rechten. Zo kunnen zij straks informatie opvragen over salarissen binnen vergelijkbare functies. Eén keer raden waar de gesprekken straks over gaan bij het koffiezetapparaat. Precies. Niet over de meeting van zojuist of de aankomende vrijdagmiddagborrel. Maar over waarom collega A met dezelfde functie honderden euro’s meer verdient dan collega B. En nog voordat de koffie is afgekoeld, staat men al voor de deur bij HR.
Samengevat
Dus nee, de Europese wetgeving verplicht werkgevers niet om morgen ineens massaal salarissen in vacatures te zetten. Maar ja, het loont zeker wel om het salaris te vermelden in vacatureteksten: het verhoogt niet alleen je conversie, maar ook de diversiteit en kwaliteit van sollicitanten. Besluit je vaag te blijven doen, vraag jezelf dan wel het volgende af: als je al bij het salaris om de hete brij heen draait, waarom zouden kandidaten je dan wél vertrouwen over de rest?
Over de auteur
Nicol Tadema heeft 25 jaar ervaring in recruitment en HR en vult die aan met kennis van gedragswetenschap en 101 beïnvloedingstechnieken. Die combinatie deelt ze graag op verschillende podia.
Meer Nicol?
Op 22 juni 2026 geeft Nicol Tadema bij de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie weer de Masterclass Neuromarketing in de candidate journey.
Neuromarketing