Gem. leestijd 4 min  142x gelezen

Solliciteren is retespannend: hoe verlicht je de zenuwen van de kandidaat?

Solliciteren kan voelen als gymles van vroeger, zegt Nicol Tadema. ‘Iedereen kijkt terwijl jij op de mat staat, klaar om over die hoge lat te springen. En de gymleraar heeft alle macht: hij bepaalt of je goed genoeg bent.’ Hoe ga je als recruiter hiermee om?

Solliciteren is retespannend: hoe verlicht je de zenuwen van de kandidaat?

Wanneer heb jij eigenlijk voor het laatst zelf gesolliciteerd? Haal dat moment er even in gedachten bij. Je zenuwen in bedwang houden, om een zo goed mogelijke eerste indruk te maken. Stress over of je wel op tijd bent. Wat moet je aan? Waar moet je heen? Wat kun je wel en wat niet zeggen? Retespannend. Solliciteren is voor niemand een alledaagse bezigheid. Het is een moment waarop je jezelf volledig blootgeeft en hoopt dat iemand anders dat goed genoeg vindt om jou de baan te gunnen. Stel je dus als recruitmentprofessional toch eens wat menselijker op. Want ik zie dat nog freaking vaak fout gaan.

Solliciteren raakt iets dieps, het gaat over de behoefte aan competentie.

Tijdens de candidate journey ervaart iemand tijdens het solliciteren de grootste spanning en onzekerheid. Solliciteren raakt iets dieps, het gaat over de behoefte aan competentie. De wens om goed te zijn in wat je doet en dat ook te laten zien. Op het moment dat iemand solliciteert, legt hij of zij het hoofd op het hakblok. Wat als ik het niet word? Wat zegt dat dan over mij? Bovendien: doordat het zo spannend is, haken veel potentieel perfecte kandidaten bij voorbaat al af. Die lezen jouw vacature, zien woorden als werkdruk of stressgevoelig, twijfelen even en denken dan: laat maar. Te veel gedoe. Te veel risico. Ik denk dat die bij-voorbaat-afhakers de grootste groep van allemaal is.

Solliciteren kan voelen als gymles van vroeger, zegt Nicol Tadema. 'Iedereen kijkt terwijl jij op de mat staat, klaar om over die hoge lat te springen. En de gymleraar heeft alle macht: hij of zij bepaalt of je goed genoeg bent.' Hoe ga je daar als recruiter mee om?

Bizar hoge stresslevels

De Holmes and Rahe Stress Scale laat zien hoe zwaar een baanwisseling voor iemand weegt. Het staat op die lijst qua stressniveau gelijk aan het verlies van een goede vriend. Niet qua vorm, wel qua intensiteit. En volgens de UK Time Use Survey uit 2014-2015 hoort solliciteren bij de activiteiten die mensen het minst graag doen. Minder leuk dan de was vouwen. Minder leuk dan files rijden. Ik snap dat ook wel: solliciteren voelt als een gymles van vroeger. Iedereen kijkt terwijl jij op de mat staat, klaar om een aanloop te nemen en over die hoge lat te springen. En de gymleraar heeft alle macht: hij of zij bepaalt of je goed genoeg bent.

Nu terug naar jouw kantoor. Hoe ziet die gespreksruimte eruit? Zit de kandidaat recht tegenover jou, met een laptop als muur ertussen en de deur buiten zicht? Alleen al zo’n setting zorgt voor onnodige spanning. Het brein van de kandidaat registreert dat in een fractie van een seconde. Geen zicht op de deur activeert een oeroud alarmsignaal: dat er geen uitweg is. En de laptop als barrière vergroot de sociale afstand. En het lijnrecht tegenover elkaar zitten voelt al van nature confronterend.

Van hakblok naar welkomstmat

Kleine aanpassingen maken hier al groot verschil. Zet stoelen in een hoek ten opzichte van elkaar, laat de laptop weg en geef de kandidaat zicht op de deur. Dit zijn geen softe details, maar gedragswetenschappelijk onderbouwde keuzes die het gevoel van veiligheid direct beïnvloeden. En dan ben je het gesprek nog niet eens begonnen.

Gelukkig zijn er werkgevers die snappen hoe het werkt. Van Lente Systeemintegratie reserveert 2 VIP-parkeerplaatsen voor sollicitanten, direct voor de deur. Nog vóór het gesprek begint ziet de kandidaat dat deze wordt verwacht én welkom is. De receptioniste van Waterschap Rijn en IJssel geeft kandidaten bij binnenkomst een gelukspoppetje. Zo’n kleine attentie heeft een groot effect. Het brein ontspant, de kandidaat voelt zich gezien. En Toverland laat sollicitanten kiezen: een gesprek in de wildwaterbaan of door het spookhuis?

De vraag is: geef jij de sleutelmomenten bewust vorm, of laat je het aan het toeval over?

Dit zijn geen trucjes. Dit zijn bewuste keuzes op sleutelmomenten in de candidate journey. De bevestigingsmail, de wachtkamer, de opstelling van de stoelen, het is het eerste wat iemand hoort of ziet. Al die momenten sturen een gevoel. De vraag is of jij dat gevoel bewust vormgeeft, of dat je het aan het toeval overlaat. Kies er vandaag één touchpoint uit die je verbetert. Zodat jouw sollicitant een goed gevoel heeft. En je dus een beter gesprek kunt hebben.

Over de auteur

Nicol Tadema heeft 25 jaar ervaring in recruitment en HR en vult die aan met kennis van gedragswetenschap en 101 beïnvloedingstechnieken. Die combinatie deelt ze graag op verschillende podia. 

Meer Nicol?

Op 22 juni 2026 geeft Nicol Tadema bij de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie weer de Masterclass Neuromarketing in de candidate journey

Neuromarketing

Lees ook

Nicol Tadema

Na 10 jaar in diverse rollen werkzaam geweest te zijn in de wondere wervingswereld, richtte Nicol Tadema in 2011 Voor Tekst, het tekstbureau voor arbeidsmarktcommunicatie op. Met haar team adviseert, traint en schrijft Nicol als het gaat om teksten binnen arbeidsmarktcommunicatie. Van vacaturetekst tot webtekst. Van e-mailtekst tot testimonial. Voor werkgevers, intermediairs en jobmarketeers zoals VodafoneZiggo, Achmea, NS, Gemeente Rotterdam, Randstad, KLM, KPN en Adver-Online. Nicol is naast oprichter en algemeen directeur bij Voor Tekst bestuurslid van Recruiters United, het onafhankelijk platform voor recruitment- en arbeidsmarktprofessionals en auteur van Werven met Woorden, de handleiding voor het schrijven van een goede vacaturetekst. In 2016, 2017 en 2018 was Nicol vakjurylid bij de jaarlijkse Werf& Awards, de prijzen voor impactvolle arbeidsmarktcommunicatie.
  • Leave behind a comment

Onze partners Bekijk alle partners