Het artikel gaat hieronder verder.
De Britse psycholoog John Bowlby ontwikkelde in de jaren 50 de hechtingstheorie. De kern van zijn idee: mensen hebben een aangeboren behoefte aan een veilige basis. Hoe die basis voelt in het begin, bepaalt hoe je later omgaat met vertrouwen, stress en verbinding. En precies dat is ook wat gebeurt in onboarding. Onboarding is geen proces. Onboarding is: hechting.
Er zijn tools. Trainingen. Complete academies. En toch kent bijna iedereen dat moment op dag 1: ‘Wie bent u ook alweer?’ Koud. Afstandelijk. Onverschillig. Niet omdat het proces niet klopt. Maar omdat niemand zich echt verantwoordelijk voelt voor de ontvangst. Want uiteindelijk is dit geen systeem. Dit is menselijk gedrag. Mensen heten je welkom. Mensen laten voelen: fijn dat je er bent.
Allesbepalend
De eerste dagen zijn daarin allesbepalend. Gaat iemand zich verbinden? Of blijft hij observeren, aftasten, afstand houden? All-in? Of alvast één been weer buiten de deur? Precies zoals bij Bowlby: een onveilige start laat sporen na. Niet zichtbaar in week 1. Maar wel in gedrag, betrokkenheid en vertrekmomenten maanden later. Ik hoorde laatst een verhaal dat het perfect samenvat. Iemand startte een nieuwe baan. Dag 1: warm welkom, bureau netjes ingericht, laptop klaar, eSIM geregeld. Alles klopte.
De meeste onboardingstrajecten zijn perfect ingericht… maar emotioneel leeg.
Tot hij naar de wc liep en daar een verjaardagskalender zag hangen, waar zijn naam al op stond. Pas toen klopte het voor hem helemaal. Klein detail. Groot effect. Geen ticket. Geen tool. Geen onboarding-flow. Iemand had simpelweg gedacht: jij komt. En hoort erbij. Dát is hechting. Niet door grote gebaren, maar het bewijs dat iemand al op je rekent voordat je er bent. De ongemakkelijke waarheid? De meeste onboardingstrajecten zijn perfect ingericht… maar emotioneel leeg. En dan verwachten we wel betrokkenheid…
Over de auteur

Lees ook:
- Wim op woensdag: Waarom A.I. de gastarbeider van nu is
- Lees alles van Wim
