Het artikel gaat hieronder verder.
Ze verdiepte zich in het bedrijf, schreef waarom ze er wilde werken en legde uit wat ze kon bijdragen. Toen kwam de afwijzing: ‘Er zijn andere kandidaten die beter in het functieprofiel passen.’ Ze schreef terug: ‘Wat mis ik dan precies?’ Want als ze haar eigen sollicitatie nalas, stonden er alleen maar vinkjes. Daar kwam geen antwoord op. ‘Ik weet het nog steeds niet’, zegt ze nu. ‘Het kan van alles zijn. Leeftijd, geen idee.’ Wat ze wél weet, is dat ze thuiskwam van een koude kermis. Energie gestoken in iets wat aan de andere kant wordt ingewisseld voor een template.
Een brief verdient een brief
Wie solliciteert, doet best iets kwetsbaars. Je legt je ervaring voor aan een vreemde, beschrijft waarom jij degene bent die ze zoeken, en wacht dan gespannen af. Dat kost tijd en energie. Wat kandidaten daarvoor in ruil verwachten, is eigenlijk niet eens zo heel veel. Ze willen vooral een signaal dat er een mens aan de andere kant zat die de brief ook echt heeft gelezen.
‘Als werkzoekende wil je gewoon het eerlijke antwoord hebben.’
In de praktijk krijgen ze dat zelden. ‘We hebben met iemand een betere klik gevonden.’ ‘We hebben nog heel veel andere kandidaten.’ ‘U past niet in het functieprofiel.’ De berichten zijn vaak zo generiek dat kandidaten er niets mee kunnen: niet om hun aanpak bij te stellen of om te begrijpen wat er precies misging. ‘Als werkzoekende wil je gewoon het eerlijke antwoord hebben’, zegt een van de geïnterviewden. ‘Afgewezen worden doet toch pijn. Altijd. Maar wees dan afgewezen met een goed verhaal.’
Het wordt moeilijker, niet makkelijker
Kandidaten beschrijven de berichten als een opsomming van leegte. Afwijzing na afwijzing zonder inhoud, waarbij je na verloop van tijd niet meer weet wat er aan de hand is. Ligt het aan de markt, aan je cv, of aan jezelf? ‘Je gaat aan jezelf twijfelen’, zegt een van de geïnterviewden. ‘Het wordt moeilijker, niet makkelijker.’ Na twee gesprekken in twee weken, gevolgd door twee afwijzingen op dezelfde dag: ‘Als mens word je gewoon niet graag afgewezen. Dat zit in je.’
‘Als mens word je gewoon niet graag afgewezen. Dat zit in je.’
Een ander liep het gesprek uit met het gevoel dat het geen match was. Prima, dat kan natuurlijk. Maar de afwijzing die volgde beschreef een gesprek dat hij niet herkende. Een standaard reden die totaal niet overeenkom met zijn gevoel. ‘Iemand moet mij de juiste feedback geven’, zegt hij. ‘Ergens moet dat toch vandaan komen.’ Dus bezoekt hij later die week een loopbaancoach voor de terugkoppeling die het reguliere proces hem niet geeft.
Standaardafwijzing als systeem
Dat het zo loopt, verbaast kandidaten niet meer. Ze begrijpen hoe het werkt: er zijn 100 sollicitatiebrieven voor 1 plek, recruiters hebben weinig tijd, en bij een snelle sollicitatie via een knopje is een standaard afwijzing logisch. Maar als een bedrijf vraagt om een motivatiebrief, en hier moeite in gestoken wordt, dan mag de kandidaat toch ook moeite terugverwachten?
Iemand ontdekte dat bellen soms iets verandert.
Eén van hen belt wel eens na een afwijzing, als er tenminste een nummer te vinden is. ‘Al staat er 9 van de 10 keer geen telefoonnummer in.’ Een ander ontdekte dat bellen soms iets verandert. Via een advertentie had hij binnen een dag een afwijzing na zijn sollicitatie. Maar toen hij belde en zijn netwerk aanhaalde, bleek zijn cv ineens wel interessant. Dezelfde brief, een ander kanaal en dus ander resultaat.
Wat het met mensen doet
‘Wat me het meeste energie kost, is niet het schrijven of versturen van motivatiebrieven, maar de ergernis dat je niets hoort’, zegt een van de geïnterviewden. ‘Dat neem je onbewust mee naar de volgende sollicitatie.’ En zo stapelt het zich op. Elke standaardafwijzing die niets zegt, telt mee. Een ander vraagt zich openlijk af of de reactie die ze kreeg een botbericht was of echt. ‘Ik wist het gewoon niet.’
‘Ze reageren gewoon niet. Dat vind ik echt het ergste wat er bestaat.’
Dat is misschien wel het meest veelzeggende: dat kandidaten na een afwijzing niet eens meer weten of er een mens bij betrokken was. ‘Ik solliciteer en hoor vervolgens niets meer terug’, zegt een van de geïnterviewden. ‘Ze reageren gewoon niet. Dat vind ik echt het ergste wat er bestaat.’
De vraag aan de branche
Uit recent Indeed-onderzoek blijkt dat 70% van de kandidaten helemaal geen reactie krijgt na een sollicitatie. En 37% zegt meer te solliciteren dan ooit, maar tegelijkertijd minder dan ooit terug te horen van werkgevers. Er is ook een ander belang: kandidaten die respectvol worden afgewezen, solliciteren vaker opnieuw. Ze vertellen anderen positief over het bedrijf. Ze blijven potentiële klanten, medewerkers of ambassadeurs. Een slechte afwijzing kost meer dan de seconden die een persoonlijk bericht zou hebben gekost. Misschien tijd voor de afdeling recruitment om met team sales te overleggen…
Een slechte afwijzing kost meer dan de seconden die een persoonlijk bericht zou hebben gekost.
Maar de geïnterviewden redeneren niet in termen van merkschade of retentie. Ze vragen iets simpelers. Ze hebben moeite gedaan en ze willen weten waarom het niet lukte. Niet om te klagen, maar om verder te kunnen.
De interviews voor dit artikel werden afgenomen door The Talentpool Community. Alle geïnterviewden zijn volledig geanonimiseerd: namen, werkgevers en andere herleidbare gegevens zijn niet opgenomen of omschreven in generieke termen. Leeftijden zijn, met toestemming, vermeld. Uitspraken zijn weergegeven in de geest van het gesprek, niet als letterlijke citaten.