Wim op woensdag: Waarom niemand ooit aangeeft te willen vertrekken

De beste ambassadeurs van je organisatie zijn degenen die prettig weggaan. Waarom doen we er dan nog steeds zo moeilijk over als mensen aangeven weg te willen, vraagt Wim van den Nobelen zich af. ‘Een hardnekkig probleem.’

Wim Van den Nobelen Op 26 januari 2022 Gem. leestijd 3 min633x gelezen
Deel dit artikel:
Wim op woensdag: Waarom niemand ooit aangeeft te willen vertrekken

Niemand houdt van leugenaars. Niet in de politiek. Niet in de sport. En niet als collega. We hebben allemaal het hoogste woord als het over eerlijkheid gaat, maar wie tijdens een zoektocht naar een andere baan hier eerlijk over is gooit zomaar eens de eigen glazen in. Terugkomen op een naderend vertrek is vrijwel altijd uitgesloten. Eerlijkheid in deze leidt tot een vrijblijvend dan wel gedwongen vertrek.

Managers zeggen het te prefereren dat iemand aangeeft dat hij of zij om zich heen kijkt.

In meerdere gesprekken met HR-managers en directeuren kwam naar voren dat zij prefereren dat iemand het aangeeft als hij of zij om zich heen kijkt. De voordelen voor de organisatie zijn helder. Men weet dan wat er speelt. Er kan tijdig ingespeeld worden op een vertrek en er kan zelfs een ambassadeur voor de eigen organisatie gecreëerd worden als men de zoektocht positief ondersteunt.

Weerbarstige realiteit

De werkelijkheid is weerbarstiger. Ze gaven vrijwel allemaal ook eerlijk aan dat de praktijk een ander scenario laat zien. Medewerkers die rondkijken geven dit zelden bij hun manager aan, omdat ze bang zijn voor de gevolgen. En terecht. Terugkomen op een mogelijk vertrek lijkt namelijk uitgesloten. Dus hoe graag HR ook wil dat je het bespreekbaar maakt, managers bemoeilijken dit in de meeste gevallen.

Het zit in de kop van de top.

De achterliggende vraag in deze is waar het probleem vandaan komt. Is dit het ego, het karakter van de manager? Wederom geven de gesproken HR-mensen een verontrustend antwoord. Het zit in de kop van de top. De opstelling van de directie bepaalt voor het grootste gedeelte hoe de onderlagen hiermee omgaan. Hun houding zal doorsijpelen in de hele organisatie en het gedrag van anderen – lees: managers – beïnvloeden. Afwijkend gedrag leidt tot problemen, dus volgen de managers braaf de top.

Steek-je-kop-in-het-zand-gedrag

De gevolgen van dit steek-je-kop-in-het-zand-gedrag – mensen veranderen nu eenmaal regelmatig van baan – is dat er een angstcultuur ontstaat. Een hardnekkig probleem dat altijd schade berokkent op recruitmentvlak. De beste ambassadeurs zijn namelijk degene die weg zijn gegaan, maar nog vol lof over de organisatie zijn.

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma'sWim van den Nobelen is recruiter salarisadministratie bij Strictly People. Hij schrijft voor Werf& de ‘Wim op woensdag’. Op elke woensdag vind je hier een blog, onderzoek of artikel van hem.

Lees ook:

Deel dit artikel:
Wim Van den Nobelen

Wim Van den Nobelen

Eigenaar bij Strictly People
Wim van den Nobelen is eigenaar van werving- en selectiebureau Strictly People en recruiter op het gebied van Salarisadministratie.
Bekijk volledig profiel

Premium partners Bekijk alle partners

Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie
BRANDMANNEN           Recruitment Marketing
Bullhorn
Compagnon
DPG Recruitment
Floyd & Hamilton
Indeed
Intelligence Group
Mysolution
Otys Recruiting Technology
Pro Contact
Ravecruitment
Recruitment Accelerator
Recruitment Tech
ToTalent.eu
WBNRS