Hoe zorgorganisatie Calidus steeds meer grip kreeg op zijn recruitment

Als ze ergens nog altijd kampen met personeelstekorten, dan is het wel: in de zorg. Ook de West-Friese zorgorganisatie Calidus heeft er nog altijd mee te maken. Maar wel een stuk minder dan een paar jaar geleden, vertelt directeur Mens & Organisatieontwikkeling Nienke Masker. En dat heeft volgens haar niet zozeer met de veranderende arbeidsmarkt te maken, maar wél met het besluit om recruitment professioneler aan te pakken. ‘Dus niet langer vacatures uitzetten, en dan bij reacties eens na 3 weken reageren: goh, wat leuk dat je gesolliciteerd hebt. Maar dat je ervoor zorgt dat je de kandidaten die je krijgt, ook écht behoudt.’

Aanleiding voor de ommezwaai was niet alleen Maskers aantreden, nu ruim 2 jaar geleden, maar ook de aanschaf van een nieuw ATS, in de vorm van Ubeeo. ‘Bij de implementatie daarvan, begin 2025, merkten we dat onze processen nog niet helemaal uitgekristalliseerd waren. Voordat we konden zeggen dat het nieuwe systeem echt voor ons ging werken, moest er nog veel gebeuren, merkten we.’

2.700 medewerkers

Bij de zorgorganisatie, tot vorig jaar bekend als de WilgaerdenLeekerweideGroep, leveren zo’n 2.700 mensen zorg en ondersteuning aan bijna 4.000 ouderen, mensen met een verstandelijke beperking en (andere) kwetsbaren. Er staan continu zo’n 150 tot 180 vacatures open. ‘De instroom en uitstroom liggen redelijk dichtbij elkaar’, aldus Masker.

‘Het was echt een pressure cooker waar de organisatie mee te maken had.’

Om te zorgen dat die vacatures sneller vervuld raken, klopte de organisatie ook aan bij bureau ImpactWork, dat vervolgens het hele proces doorlichtte. ‘Er was een naamswijziging geweest, een compleet nieuwe werkenbij-site, plus allemaal nieuwe systemen gekoppeld’, blikt co-founder Jildert Huitema terug, die samen met collega recruitment process consultant Sjack van Zandvoort een aantal maanden bij de zorginstelling binnen rondliep. ‘Het was echt een pressure cooker waar de organisatie mee te maken had.’

Opnieuw inrichten

Zijn organisatie besloot te kijken naar 4 dingen: de beschikbare data, het recruitmentproces, de experience voor kandidaten, en de voorhanden technologie. ‘We zijn daarvoor gaan praten met alle aanwezige recruiters. Hoe gebruik je het systeem? Welke way of working heb je? En toen zijn we ook gaan praten met de hiring managers, de vacaturehouders. En met nieuwe mensen: hoe hebben jullie het proces ervaren? Vervolgens hebben we samen met de recruiters een aantal workshops gedaan. “Oké, als we dit proces zo hebben, moeten we misschien dit zo afdwingen.” En zo zijn we eigenlijk Ubeeo opnieuw gaan inrichten.’

‘De tijd tussen sollicitatie en eerste gesprek is met 30% verkort.’

Eén van de effecten daarvan, aldus Huitema: ‘De organisatie ging veel sneller reageren als er een kandidaat binnenkomt. De tijd tussen sollicitatie en eerste gesprek is met 30% verkort, en uiteindelijk het vervullingspercentage omhooggebracht van 20% naar 40%. Op een gegeven moment zagen we bijvoorbeeld dat vacatures online heel lang openstonden. Alleen al als je die vaker ververst, leidde dat al tot 20% meer sollicitaties. We zijn ook de vacatureteksten gaan herschrijven. En we nemen behoud nu ook mee. Als iemand binnen een jaar vertrekt, kijkt ook recruitment: hoe komt dat, en hadden we dat bij de instroom kunnen voorkomen?’

Veel meer referrals

Via app Cruit werden medewerkers gestimuleerd op een laagdrempelige manier nieuwe collega’s aan te dragen. ‘Daardoor zagen we het aantal referrals enorm toenemen’, vertelt Masker. ‘Onze recruiters hunten niet actief op concullega’s, dat vinden we niet gepast in de zorg. Maar onze mensen zijn wel heel trots op Calidus. En dus vertellen ze graag over hun werk. Dat werkt gelukkig aanstekelijk en heel stimulerend.’

‘Onze recruiters hunten niet actief op concullega’s, maar onze mensen zijn wel heel trots op Calidus.’

In het proces werd ook de rol van de vacaturehouders strakker, vult Huitema aan. ‘Al bij de intake bijvoorbeeld zeggen we: of ík als recruiter mag ruimte inplannen in jouw agenda, óf je noemt nu drie dagen die je beschikbaar bent voor sollicitatiegesprekken. Dat vertrouwen is een opwaartse spiraal. We doen nu heel snel een telefonische intake met kandidaten. En als recruitment bellen we referenties na, waarmee we leidinggevenden ook ontlasten. Daardoor kunnen we kandidaten ook veel sneller door het proces heenleiden, en staan vacatures veel minder lang open.’

De rol van data

En wat daarbij ook enorm helpt, zegt Masker, is de rol die data nu in het proces spelen. ‘Voorheen hadden we eigenlijk alleen de platte cijfers in- en uitstroom. Maar nu gaat het inzicht veel dieper. We beschrijven de hele kandidatenreis, en zien bijvoorbeeld hoeveel sollicitaties nodig zijn voor bepaalde vacatures, en kunnen de uitstroom ook koppelen aan bepaalde vacatures. Ook zien we bijvoorbeeld welke leidinggevenden kandidaten snel spreekt, en via welke route kandidaten ons vinden en benaderen. Dat maakt het hele proces zóveel inzichtelijker. Daardoor weten we nu echt beter aan welke knoppen we kunnen draaien.’

Jildert Huitema (r), met een deel van het team.

Calidus werkt met 3 hoofdgroepen in vacatures, vult Huitema aan: zorg, kantoor en facilitair. ‘Je ziet dat het recruitmentteam nu elke week naar het dashboard kijkt. Hoe gaat het met de verschillende locaties? Waar is de urgentie het grootst? Maar ook intern: hoe zit het met jouw workload? Dat is in het dashboard allemaal realtime te volgen.’

SPP

De in- en externe flexpool van Calidus gaat via organisatieonderdeel Matchpunt, leerlingen en studenten komen binnen via de afdeling Leren en Ontwikkelen. Recruitment is er dus met name voor de vaste functies, aldus Masker. Maar de samenwerking wordt intern wel steeds beter, benadrukt ze. ‘We werken steeds meer aan strategische personeelsplanning. En kijken ook naar samenwerking met andere organisaties in de gehandicaptenzorg voor de opzet van een regionale flexpool. Je wilt allemaal voorkomen dat mensen de zorg verlaten, en kunt daarvoor dus maar beter de handen ineenslaan.’

Nienke Masker

‘Op de roadmap staat nu nog bijvoorbeeld de onboarding.’

Het laat maar zien wat er in 4 à 5 maanden allemaal mogelijk is, aldus Huitema. Van een traditioneel naar een modern proces, waarbij hiring managers zijn aangehaakt, en processen, systemen en flexpool allemaal op elkaar zijn afgestemd. ‘Op de roadmap staat nu nog bijvoorbeeld de onboarding’, aldus Masker. ‘Om de kans dat ze langer blijven te waarborgen. En we zijn bezig met het aantrekken van zij-instromers. Al met al zijn we mooie stappen aan het zetten, zie ik. We hebben hier geen onbeperkte budgetten. Alles dat je doet, moet je goed onderbouwen. Maar deze case laat volgens mij zien dat het dus wel degelijk kán.’

Meer weten? 

Op donderdag 26 maart organiseert ImpactWork een seminar voor HR-professionals in de zorg. Naast Calidus is bijvoorbeeld ook ’s Heeren Loo hier een van de besproken organisaties. Daarnaast zijn er workshops over werkgeluk, de kracht van divers talent en AI in HR.

Inschrijven

Lees ook

Wim op woensdag: Einstein had gelijk – ook in recruitment geldt: E = mc²

Einstein had het over E = m · c². Ik heb die formule vandaag even geleend voor recruitment, want daar geldt-ie ook. Maar dan staat de formule voor: E (Engagement) = m (motivatie) × c² (coaching²).

1. Motivatie is de massa

Zonder massa geen beweging. Zonder motivatie geen energie. Je kunt iemands talent bewonderen, maar als de “m” ontbreekt, is het vooral… potentie op papier.

2. Coaching is de versneller.

Coaching is de versneller. En die is niet lineair. Goede coaching werkt als een multiplier: het stapelt zich op, verspreidt zich, blijft hangen in gedrag. Daarom ook het kwadraat: c². Niet omdat coaching ‘leuk’ is. Maar omdat coaching bepaalt of motivatie iets wordt of wegloopt.

Een voorbeeld: 2 hires met dezelfde motivatie.

  • Team A: duidelijke verwachtingen, feedback, ritme, iemand die je ziet.
  • Team B: ‘Succes hè’, manager druk, onboarding in iemands hoofd, feedback = eens per kwartaal.

Na 90 dagen is de ene medewerker aan. De ander is ‘nog even wennen’, ‘moet z’n draai nog vinden’… en na 6 maanden weg.

Zelfde m. Andere c².

We Care

En nu de kritische noot: de meeste organisaties proberen engagement te verhogen met:

  • een survey over de kernwaarden
  • een pingpongtafel, vegan lunches en alcoholvrije vrijdagmiddagborrel
  • een ‘vitaliteitsweek’
  • en een poster aan de muur met: We Care.

Terwijl de echte variabele vaak ontbreekt: coaching in het dagelijks werk. Dus als je engagement wilt, stop dan met alleen ‘motivatie werven’. Ga coaching organiseren. Want: E = m × c². En zonder c² blijft engagement vooral… een KPI achteraf. Waar gaat het bij jullie vaker mis? Bij m (motivatie) of bij c (coaching)?

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma's beterWim van den Nobelen (Tilburg, 1969) is een bekend gezicht in de Nederlandse recruitmentwereld. Na jaren als recruiter en ondernemer – onder meer met Strictly People, dat hij in 2022 verkocht – adviseert hij nu recruitment- en detacheringsbureaus over groei en ontwikkeling. Hij is schrijver van het boek Van recruiter naar ondernemer, waarin hij zijn ervaringen deelt en 20 recruitmentexperts interviewde, en natuurlijk van Wim op woensdag, met ruim 300 blogs over het recruitmentvak.

Lees ook:

De keuze van Isabel: 60 jaar, discriminatie of strategische keuze?

Recent werd aangekondigd dat er in België nu echt praktijktesten komen op leeftijdsdiscriminatie. Ik las dat bericht en merkte dat ik niet meteen wist wat ik ervan vond. Niet omdat het probleem niet bestaat, maar omdat ik weet hoe dit onderwerp er in de praktijk uitziet.

Een paar weken geleden zat ik tegenover een kandidaat van 60 voor een leidinggevende rol. Geen gesprek waarin iemand zichzelf nog moest bewijzen. Hij had bedrijven geleid, teams opgebouwd, moeilijke beslissingen genomen. Hij sprak rustig over wat hij nog wilde doen. Op een bepaald moment zei hij: ‘Ik ben nog niet klaar. Ik wil nog één keer bouwen.’

Vooruit kijken

Dat was geen groot statement. Dat voelde gewoon oprecht. En tegelijk wist ik wat er zou gebeuren zodra ik zijn naam op tafel zou leggen. Kan hij het tempo nog aan? Hoe lang wil hij dit nog doen? Wat betekent dit voor onze opvolging? Past dit binnen onze groeiplannen? Wat als we binnen enkele jaren willen verkopen?

Wanneer verschuift het gesprek van competentie naar leeftijd, zonder dat iemand dat zo benoemt?

Dat zijn geen absurde vragen. Een raad van bestuur moet vooruit kijken. Een ondernemer moet nadenken over continuïteit. Zeker wanneer er investeerders mee aan tafel zitten. Maar hier wordt het interessant. Wanneer wordt een terechte strategische vraag een automatische reflex? Wanneer verschuift het gesprek van competentie naar leeftijd, zonder dat iemand het expliciet benoemt?
Wat ik heb geleerd, is dat het vermijden van dat gesprek het minst professionele is wat je kan doen.
Dus ik doe het omgekeerde. Ik maak het expliciet.

Wat is lange termijn?

Hoe ik dat doe? Ik vraag de organisatie wat ‘lange termijn’ concreet betekent. Is dat 5 jaar? Of 3 jaar? Tot een exit? Of tot een volgende groeifase? Want ‘we zoeken iemand voor de lange termijn’ klinkt mooi, maar zonder definitie is het een hol containerbegrip. En ik vraag de kandidaat hoe hij zelf naar de komende jaren kijkt. Wat wil hij nog realiseren? Hoeveel verantwoordelijkheid wil hij nog dragen? Hoe ziet hij zijn eigen horizon? En dan leg ik vervolgens die twee naast elkaar.

Niet het getal 60 telt. wel de intentie van de kandidaat en de realiteit van de organisatie.

Dus niet het getal 60 telt. Maar de intentie van de kandidaat en de realiteit van de organisatie. Want soms blijkt dat de tijdshorizon perfect matcht. Soms ook niet. En dan is dat geen leeftijdsdiscriminatie, maar een strategische mismatch. Het probleem ontstaat wanneer leeftijd als shortcut wordt gebruikt. Wanneer 60 automatisch wordt vertaald naar ‘korter engagement’ of ‘minder groeipotentieel’ zonder het gesprek te voeren.

Volwassen gesprek

Leeftijdsdiscriminatie bestaat. Daar moeten we niet naïef over zijn. Maar niet elke twijfel rond een 60-jarige kandidaat is per definitie een vooroordeel. Soms is het een terechte vraag naar wederzijdse verwachtingen. Professionaliteit zit voor mij niet in doen alsof leeftijd geen rol speelt. Professionaliteit zit in het expliciet maken van wat er écht bedoeld wordt wanneer iemand zegt: ‘Hoe lang wil hij dit nog doen?’ Misschien moeten we dáár beginnen. Niet bij het ontkennen van het ongemak. Maar bij het volwassen voeren van het gesprek.

Over de auteur

Isabel Verhelst is een resultaatgerichte, no-nonsense coach met een passie om mensen te verbinden. Ze is eigenaar van Talent to Match (het voormalige Ingenium Executive Search), een boutique bureau met de focus op top C-level talent dat perfect past bij het DNA van de organisatie. Op deze site schrijft ze elke twee weken op dinsdag een blog.

Lees ook

Wim op woensdag: Is recruitment het meest deprimerende beroep ter wereld?

Is recruitment het meest deprimerende beroep ter wereld? Niet omdat we zielig zijn maar omdat we dagelijks professioneel omgaan met teleurstelling. In bulk. Recruitment is het enige vak waarin je:

  • iemands droombaan neerzet, en daarna moet uitleggen dat ‘de hiring manager het toch anders voelde’
  • iemand wekenlang begeleidt, en dan hoort: ‘ik heb een counteroffer geaccepteerd.’
  • een vacature vult, en finance zegt: ‘freeze.’
  • eerlijk probeert te zijn, maar ‘we het liever positief framen.’
  • 80% van je werk onzichtbaar is, maar 100% van de kritiek zichtbaar.

En ondertussen moet je ook nog vrolijk blijven. Want recruiters horen ‘energie te brengen’.

De andere kant

Maar er is ook de andere kant. Kandidaten twijfelen niet omdat jij faalt, maar omdat een baanwissel spannend is (zekerheid, geld, partnerdruk). Hiring managers zijn vaak overbelast en bang om verkeerd te kiezen. Finance kijkt naar het risico, niet naar jouw topkandidaat. En jij? Jij zit precies tussen menselijk gedrag en organisatorische traagheid in. Dus depressief? Nee. Recruitment is geen reden voor een depressie. Het is een onderschat vak in een systeem dat te vaak vaag, traag en besluiteloos is.

Recruitment is het vak waarin je hoop verkoopt in een wereld die graag twijfelt.

En toch: waarom het mooi blijft. Want soms klopt het wél. Dan verander je iemands leven, maak je een team compleet, en geef je een organisatie versnelling. Recruitment is dan niet het meest deprimerende beroep ter wereld, maar juist het mooiste. Het is bij uitstek het vak waarin je hoop verkoopt in een wereld die graag twijfelt. En dat vraagt niet altijd om energie, dat vraagt ruggengraat. En een beetje humor.

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma's beterWim van den Nobelen (Tilburg, 1969) is een bekend gezicht in de Nederlandse recruitmentwereld. Na jaren als recruiter en ondernemer – onder meer met Strictly People, dat hij in 2022 verkocht – adviseert hij nu recruitment- en detacheringsbureaus over groei en ontwikkeling. Hij is schrijver van het boek Van recruiter naar ondernemer, waarin hij zijn ervaringen deelt en 20 recruitmentexperts interviewde, en natuurlijk van Wim op woensdag, met ruim 300 blogs over het recruitmentvak.

Lees ook:

Waarom cv en motivatiebrief objectieve selectie in de weg zitten

Veel organisaties gebruiken ze nog steeds in hun recruitment: cv en/of motivatiebrieven. Vaak zijn het zelfs verplichte invulvelden: zonder een van beide wordt een sollicitatie nog niet eens in behandeling genomen. Gelukkig zijn er ook steeds meer organisaties die dat niet meer doen en die alleen een paar vragen gebruiken die je als sollicitant moet beantwoorden.

Vaak zijn cv en motivatie nog verplichte invulvelden.

Dat is een goed idee, vooral omdat mensen (recruiters in dit geval) minder goed zijn in het voorspellen van toekomstige prestaties dan ze vaak zelf denken. Dat komt overigens niet omdat ze hun werk niet serieus nemen en of het werk niet naar eer en geweten doen. Dat doen de meeste juist wel. En juist daarom is het zo belangrijk om het cv en de motivatiebrief van de kandidaat links te laten liggen.

Moederstraf en andere bias

Velen van ons zijn wel bekend met de term bias. De vooroordelen die we allemaal hebben zijn soms bewust, andere keren onbewust. Daniel Kahneman heeft hier in zijn boek Ons Feilbare Denken veel aandacht aan besteed. Dat is inmiddels voor veel recruiters bekend terrein, zeker als het gaat om het verbeteren van gendergelijkheid (voorkomen van genderbias). Kennis staat hierbij echter nog niet meteen gelijk aan: actie. Trainingen en workshops over bias blijken helaas niet effectief te zijn. We hebben grover geschut nodig.

‘Bias is voor veel recruiters inmiddels bekend terrein.’

Zo blijkt nog steeds dat vrouwen (met kinderen) gezien worden als minder flexibel. Dit wordt de moederstraf genoemd. ‘Concreet toont ons onderzoek aan dat recruiters moeders zien als (1) minder ambitieus, (2) minder flexibel, (3) vaker afwezig op korte én lange termijn en (4) minder bereid tot overuren dan kinderloze vrouwen.’ Mannen worden daarentegen harder gestraft als ze niet fulltime, maar parttime, werken. Tegen de gendernormen ingaan heeft dus voor beide consequenties. ‘I find that recruiters prefer full-time workers and that part-time penalties are more pronounced for men than for women.’

Allerlei vormen van ruis

Maar wat als het probleem niet enkel bias is, maar vooral: ruis (noise)? Zulke ruis ontstaat als verschillende mensen met dezelfde informatie een andere keuze maken (pattern noise). Sommige mensen zijn structureel milder, anderen zijn structureel strenger (level noise). Er is zelfs sprake van dat dezelfde mensen op een ander moment een andere keuze maken (occasion noise). Dat heeft tot gevolg dat eenzelfde kandidaat door verschillende recruiters anders beoordeeld kan worden, of zelfs door dezelfde recruiter anders, op andere momenten.

Een cv en motivatiebrief vergroten het ruis-risico.

Een cv en motivatiebrief vergroten het risico op ruis. Dat komt onder meer omdat cv’s (en motivatiebrieven) nauwelijks onderling vergelijkbaar zijn. Waarbij mensen over het algemeen juist waarde hechten aan consistentie: een cv zonder onderbrekingen heeft dan al snel de voorkeur ten opzichte van iemand die wel ergens een gat in het cv heeft. Terwijl levens zelden lineair verlopen. De voorspellende waarde van een cv is alleen daarmee al: laag. Of zelfs: zéér laag.

En dan motivatiebrieven. Die voeden zowel bias als ruis. De validiteit is laag (meet het wel wat het moet meten?) oftewel: wat zegt een motivatiebrief nou precies over iemand, los van schrijfstijl en of herkenning bij de lezer (halo effect, familiarity bias) en los van het feit dat het vaak (lees: vrijwel altijd) sociaal wenselijk geschreven wordt? Er wordt informatie gedeeld die niet gedeeld hoeft te worden en die ons beeld (onbewust) beïnvloeden.

Wie beoordeelt?

Elke recruiter hanteert een eigen (niet uitgesproken) norm. Daarmee is het feitelijk belangrijker wie er beoordeelt dan wie er beoordeeld wordt. De kans op willekeur is daarmee groot. De niet zo populaire beschrijving van oordeelsvorming in het algemeen is dat als je een stel apen een paar beslissingen laat nemen hun oordelen het gemiddeld beter doen dan die van individuele experts. Auw.

‘We zijn dus niet zo goed in het voorspellen van de toekomst.’

Die conclusie is misschien confronterend, maar we zijn dus niet zo heel goed in het voorspellen van de (verre) toekomst, laat staan: het toekomstig functioneren van mensen. Dat we dit ontkennen komt omdat we een overmatige zelfvertrouwen hebben dat vaak versterkt wordt door ervaring (overconfidence). Daarmee worden ervaring en zelfvertrouwen nogal eens verward met kwaliteit van de beslissingen die genomen worden.

Google het maar

We zijn beter af met zelfs een eenvoudige maar ruisvrije formule (algoritme). Denk aan ObjectivEye, een tool die gebruikmaakt van A.I. om biasvrij (en ruisvrij) te werven. Recent zijn er al proeven gedaan bij onder andere De Nederlandsche Bank. Dit zorgde ervoor dat de ruis afnam: ‘waar 2 menselijke beoordelaars in 60% van de gevallen tot dezelfde conclusie kwamen, bleken A.I. en recruiters in 90% van de gevallen het met elkaar eens over welke kandidaten het meest geschikt zijn.’

‘Vraagstukken in het proces opbreken maakt oordelen objectiever.’

In het boek Noise van onder meer Daniel Kahneman behandelen ze de casus van Google. De oplossing bij het techbedrijf was: vaste criteria, gestructureerde interviews, onafhankelijke scoren en – belangrijk – het uitstellen van het oordeel. Het opbreken van vraagstukken in het recruitmentproces maakt dat oordelen objectiever vast te stellen zijn, wat helpt bij het verbeteren van de uiteindelijke beslissing. En juist daar zou het hele proces om moeten draaien.

APGAR-score

In de gezondheidszorg gebruiken ze de zogenoemde APGAR-score om vast te stellen hoe het gaat met een net geboren kind. Aan de hand van 5 indicatoren, waaraan een score tussen de 0 en 2 wordt toegekend, beoordelen verloskundigen zo het pasgeboren kind. Het samenvoegen van onafhankelijke (individuele) scores helpt bij het verminderen van ruis en het verbeteren van het oordeel.

Hoe meer mensen een  ‘onafhankelijk’ oordeel vellen, hoe beter het besluit.

Hoe meer mensen een  ‘onafhankelijk’ oordeel vellen, hoe beter de kwaliteit van de besluitvorming wordt. De verschillende opvattingen dragen bij aan het oordeelsvermogen van de groep, dit wordt ook wel collectieve intelligentie (wisdom of the crowd) genoemd. Dit werkt ook bij een sollicitatieproces. Zoals de SER dat heeft ingevoerd, met 3 tot 5 specifieke vragen, die individueel een score krijgen. Degene met de hoogste scores worden uiteindelijk uitgenodigd voor gesprek. Cv’s kunnen namelijk een historische voorsprong in stand houden (mannen maken eerder promotie dan vrouwen).

Professionele ruimte

Alhoewel ik zelf groot voorstander ben van professionele ruimte, omdat het mensen autonomie verschaft, is het belangrijk om te beseffen dat we sommige dingen gewoon niet zo goed kunnen als we wel denken. Een bepaalde ‘besluitvormingshygiëne’ waar de auteurs in Noise voor pleiten is dan het minste wat we kunnen doen. Ook of juist omdat we ons ervan bewust zijn.

Cv’s en brieven in de handen van een recruiter zijn als ongewassen handen van een chirurg.

Net zoals het wassen van de handen is het een belangrijk onderdeel in het vergroten van succes van de operatie en het verminderen van complicaties. Cv’s en motivatiebrieven in de handen van een recruiter zijn als ongewassen handen van een chirurg.

Dat veel organisaties ze toch nog gebruiken heeft dan ook grotendeels te maken met de bekendheid ervan. In de categorie: we hebben het al die tijd al zo gedaan (familiarity en status quo bias). Andere manieren van selecteren voelen dan risicovol en dat haalt een stukje zeggenschap en misschien wel het gevoel van bekwaamheid weg bij de professional (in dit geval: de recruiter). Daar maak je doorgaans geen vrienden mee. De pushback is groot.

Dit betekent niet dat recruitment zinloos is, maar wel dat de rol anders wordt.

Dat betekent niet dat recruitment zinloos is, maar wel: dat de rol van recruitment anders moet worden. Het is: het in goede banen leiden van het selectieproces, meer als begeleider van een objectieve selectie dan als zogenaamd objectieve beoordelaar van kandidaten. Dat is dan alleen op het eind nog van toepassing. Tot die tijd zijn recruiters procesbewakers en stellen ze de oordeelsvorming zo lang mogelijk uit. De kans dat je ernaast zit is namelijk behoorlijk groot.

Over de auteur

Dit artikel is geschreven door Louis Goulmy (Werkvierentwintig.nl), auteur van het boek Echte mannen werken 4 dagen.

Wim op woensdag: Over de Piramide van Wimlow en het recruitment-nirwana

Vandaag introduceer ik iets waar jullie op hebben gewacht zonder het te weten: De Piramide van Wimlow. Een revolutionair model voor recruitment dat Maslow jaloers zou maken. Ja, je leest het goed. Maslow had zijn behoeftenhiërarchie, maar die brave psycholoog had natuurlijk geen idee van recruitment. Tijd om dat recht te zetten, met de Piramide van Wimlow dus. Oftewel: de ‘5 Niveaus van Recruitment Verlossing’.

Niveau 1: Fysiologische behoeften – De basis-survival

Op de bodem van onze piramide vinden we de pure overlevingsbehoeften van elke recruiter:

  • Een werkende laptop (geen blauwe schermen tijdens kandidaatgesprekken).
  • Koffie. Veel koffie. Bakken vol.
  • Een ATS dat niet crasht wanneer je 50 cv’s tegelijk uploadt.
  • Een telefoon die daadwerkelijk belt.
  • Een inbox die je nog net kunt overzien (of waar je in ieder geval kunt doen alsof).

Zonder deze basis kun je niet eens beginnen. Dit is jouw recruitment-zuurstof.

Niveau 2: Veiligheidsbehoeften – De stabiele pipeline

Eenmaal voorzien van basis functionaliteit, verlang je naar stabiliteit:

  • Een gevulde kandidaten-pipeline.
  • Hiring managers die daadwerkelijk reageren op je mails.
  • Een recruitment dashboard dat niet liegt over je voortgang.
  • Vacatures die langer dan 2 dagen online blijven.
  • Een budget dat niet halverwege het kwartaal ‘verdwijnt’.

Dit is waar je ’s nachts rustig van slaapt. Of in ieder geval: waardoor je minder nachtmerries hebt over lege pipelines.

Niveau 3: Sociale Behoeften – De kracht van samen

Nu we niet meer in survival mode zitten, krijg je behoefte aan menselijke connectie:

  • Een hiring manager die je naam kent.
  • Kandidaten die je berichten beantwoorden.
  • Collega’s die begrijpen waarom je soms huilt bij de koffiemachine.
  • Een LinkedIn-netwerk dat je daadwerkelijk helpt.
  • Stakeholders die recruiters zien als strategische partners (niet als cv-bezorgers).

Want recruitment zonder connectie is zoals zoeken op LinkedIn zonder Boolean operators: mogelijk, maar waarom zou je jezelf dat aandoen?

Niveau 4: Waarderingsbehoeften – De pure erkenning

Hier wordt het interessant. Je wilt niet alleen functioneren, je wilt schitteren:

  • Hiring managers die je bedanken.
  • Kandidaten die je aanbevelen bij hun netwerk.
  • Een C-suite die jouw recruitment metrics serieus neemt.
  • Awards, erkenning, of gewoon een simpel ‘goed gedaan’.
  • Een salaris dat reflecteert wat je daadwerkelijk doet.

Dit is waar je van recruiter transformeert naar Recruitment Artist.

Credit

Niveau 5: Zelfverwezenlijking – De Wim-Transcendentie

Je hebt nu de top van de piramide bereikt. Het recruitment-nirwana. Hier bevinden zich slechts de meest verlichte recruiters:

  • Je plaatst kandidaten die promotie maken en je jaren later nog bedanken.
  • Je voorspelt talent-trends voordat ze mainstream zijn.
  • Hiring managers vragen jou om strategisch advies.
  • Je bouwt employer brands die kandidaten magnetisch aantrekken.
  • Je mentort andere recruiters naar hun eigen Wimlow-moment.
  • Je schrijft blogs op woensdag die de industrie transformeren.

Dit is niet zomaar recruitment. Dit is recruitment als kunstvorm, als roeping, als levensfilosofie.

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma's beterWim van den Nobelen (Tilburg, 1969) is een bekend gezicht in de Nederlandse recruitmentwereld. Na jaren als recruiter en ondernemer – onder meer met Strictly People, dat hij in 2022 verkocht – adviseert hij nu recruitment- en detacheringsbureaus over groei en ontwikkeling. Hij is schrijver van het boek Van recruiter naar ondernemer, waarin hij zijn ervaringen deelt en 20 recruitmentexperts interviewde, en natuurlijk van Wim op woensdag, met ruim 300 blogs over het recruitmentvak.

Lees ook:

De keuze van Isabel: Waarom blijven we steeds doen alsof recruitment rationeel is?

We organiseren recruitment nog steeds alsof het een vergelijking is. We kijken wie een volledige P&L heeft gehad, wie al gerapporteerd heeft aan een raad van bestuur, wie een groot team heeft aangestuurd. Leggen de profielen naast elkaar en maken zichtbaar waar iemand sterker staat en waar er minder ervaring is. Dan geven we plussen en minnen. Dat geeft houvast. Zekerheid. Het voelt zorgvuldig. Alsof we het goed organiseren.

We organiseren recruitment nog steeds alsof het een vergelijking is.

Tot het moment waarop er niets nieuws meer bijkomt. De gesprekken zijn gevoerd, de referenties gebeld, de verschillen benoemd. Iedereen weet waar de ene kandidaat overtuigt en waar de andere vragen oproept. En toch blijft de beslissing liggen. Er komt nog een gesprek. Nog een terugkoppeling. Nog een extra check. Niet omdat er informatie ontbreekt, maar omdat kiezen iets anders vraagt dan vergelijken.

Wie hakt knopen door?

In het begin gaat het over wat iemand al gedaan heeft. Op het einde gaat het over wat je iemand toevertrouwt. Over wie straks beslist als resultaten tegenvallen. Wie moet uitleggen waarom targets niet gehaald worden. Wie knopen doorhakt wanneer het nodig is. Dat staat niet in een overzicht. Daar stopt de vergelijking. En daar begint verantwoordelijkheid.

Recruitment wordt volwassen op het moment dat we stoppen met doen alsof zekerheid het doel is.

Veel organisaties blijven zoeken naar bevestiging, alsof er nog een moment komt waarop alles sluitend voelt. Alsof recruitment rationeel kan blijven tot het einde. Dat moment komt niet. Recruitment wordt volwassen op het moment dat we stoppen met doen alsof zekerheid het doel is. Niet omdat we minder zorgvuldig willen zijn. Maar omdat we erkennen dat kiezen altijd een sprong blijft. En dat iemand die sprong moet nemen.

Over de auteur

Isabel Verhelst is een resultaatgerichte, no-nonsense coach met een passie om mensen te verbinden. Ze is eigenaar van Talent to Match (het voormalige Ingenium Executive Search), een boutique bureau met de focus op top C-level talent dat perfect past bij het DNA van de organisatie. Op deze site schrijft ze elke twee weken op dinsdag een blog.

Lees ook

Hoe DJI mensen zoekt die bij jongeren letterlijk ’tussen de regels door’ kunnen lezen

Dat het werken met gevangenen zwaar kan zijn, dat was natuurlijk al bekend uit eerdere DJI-campagnes. Maar als je het hebt over jongeren in detentie, dan is het werk misschien nog wel zwaarder – en in elk geval: waardevol, complex en betekenisvol, zoals een nieuwe campagne laat zien, in 4 verschillende video’s. ‘Werken met jongeren in detentie is nooit voorspelbaar’, aldus recruitment marketeer Tim Korfker. ‘Het ene moment bots je, het volgende moment breekt er iets open. Dáár, in het spanningsveld tussen regels en relatie, zit de kracht in het begeleiden van een complexe doelgroep.’

De video’s proberen in te zoomen op wat er achter het gedrag van jongeren schuilgaat: onzekerheid, woede, spanning en twijfel. ‘Gedachten die normaal vaak onzichtbaar blijven, maken we zichtbaar in een grafische laag’, legt Korfker uit. Werken met deze doelgroep is werken op Champions League-niveau waar ieder klein succes als een grote overwinning voelt, zoals de bijbehorende campagnesite het omschrijft. En: ‘je kunt levelen met jongeren.’ Maar: je bent wel jezelf, ‘want anders prikken ze daar zo doorheen.’ En: ‘je wil een vertrouwensband opbouwen, maar bewaakt wel de balans.’

Tussen de regels door

Werken met jongeren in detentie wordt nog vaak verkeerd begrepen, aldus Korfker. De campagne wil daarom vooral laten zien dat ze mensen nodig hebben die ’tussen de regels door’ kunnen lezen, in de letterlijke zin van het woord. De campagne, ontwikkeld samen employer branding-bureau SteamTalmark en Studio Beng Beng, komt voort uit de toenemende druk op capaciteit en personeel binnen de justitiële jeugdinrichtingen (RJJI’s). De campagnevideo’s zijn opgenomen in Den Hey-Acker in Breda, waar jongeren van 12 tot 25 jaar verblijven die om strafrechtelijke redenen zijn opgenomen.

Er is voor de campagne (vanzelfsprekend) gewerkt met acteurs. ‘Hoewel het om twee verschillende functies gaat (forensisch begeleider jeugd en groepsleider), vertellen we bewust één verhaal: het begeleiden van een complexe doelgroep’, aldus Korfker. De wervingscampagne loopt tot begin maart 2026 en is onder andere te zien en te horen via radio, podcasts, YouTube, NPO Start en Videoland. Ook is er een speciale uiting gemaakt om te laten zien bij Basic Fit. ‘Met deze campagne bouwt DJI verder aan haar werkgeversmerk, vergroten we onze zichtbaarheid als werkgever én laten we zien waar we samen voor staan’, besluit Korfker.

6 jeugdgevangenissen 

Nederland kent in totaal 6 jeugdgevangenissen (JJI’s). Vorig jaar constateerden de inspecties van het Onderwijs, van Gezondheidszorg en Jeugd en van Justitie en Veiligheid gezamenlijk dat de personeelstekorten in de JJI’s verergeren, wat slecht is voor de veiligheid van zowel de gedetineerde jongeren als van het personeel. De inspecties riepen daarna de staatssecretaris op om met spoed te zorgen dat er voldoende vakbekwaam personeel is, dat er genoeg hoog beveiligde plekken voor de jongeren beschikbaar zijn en dat de financiering voor deze inrichtingen passend is, ook voor uitbreiding met een extra JJI.

In de 6 JJI’s in Nederland verblijven zo’n 480 jongeren.

In de 6 JJI’s in Nederland, de afgelopen jaren omgevormd tot Forensische Centra Jeugd, verblijven circa 480 jongeren. Door de aangekondigde handhaving van de Wet DBA zijn de problemen bij de jeugdgevangenissen vorig jaar nog eens vergroot en zijn flinke gaten in de bezetting ontstaan, met als gevolg onder meer een korter dagprogramma voor de betrokken jongeren. Ze moeten noodgedwongen meer tijd op hun kamer doorbrengen, missen lesuren en krijgen minder contact met hun naasten. Hierdoor komen de uitgangspunten van het jeugdstrafrecht, zoals het voorkomen van recidive, onder druk.

Lees ook

Ook in ‘Campagne van de week’?

Wil je jouw wervingscampagne hier ook onder de aandacht brengen? Mail dan kort wat achtergronden, doelstellingen en beeldmateriaal, en wie weet vind je hier dan straks ook jouw inspanningen terug.

Wim op woensdag: Over Máxima in wervingsdienst

Defensie doet iets goed: ze zetten koningin Máxima in voor de wervingscampagne. En ik moet zeggen, het is briljant. Want als er iemand is die weet hoe je met een glimlach de meest onmogelijke klussen volbrengt, dan is het natuurlijk wel: onze koningin. Denk eraan: jarenlang heeft ze met een pokergezicht geluisterd naar wethouders die windmolenparken uitleggen. Ze heeft meer fabriekstours overleefd dan menig generaal gevechtshandelingen. En ze doet het allemaal op hakken. Als dat geen training voor een militaire carrière is, weet ik het ook niet meer.

Jonge mensen die nooit aan Defensie dachten, kijken nu toch even.

Natuurlijk kunnen we klagen over valse concurrentie. Terwijl metaalbedrijven in Hoogeveen advertenties op Indeed moeten plaatsen, krijgt Defensie gewoon de koningin cadeau. Maar laten we eerlijk zijn: als jouw organisatie zo’n personeelstekort heeft dat zelfs tanks stilstaan, dan mag je best alle registers opentrekken. Het mooie is dat deze campagne ook een signaal afgeeft aan andere mkb’ers: denk groter! Als Defensie de koningin kan inzetten, waarom zou jij als sporthandel in schaatsen dan niet Willem-Alexander vragen?

Gewoon meedoen

Dus ja, het is valse concurrentie. Maar soms moet je niet zeuren over het spelletje, maar gewoon meedoen. En als het lukt om met Máxima’s hulp de kazernes weer vol te krijgen, dan heeft Nederland daar baat bij, toch? Bovendien: als we eerlijk zijn, werkt het ook nog. Want wat denk je dat er nu gebeurt? Jonge mensen die nooit aan Defensie dachten, kijken nu toch even. Niet omdat ze per se meteen soldaat willen worden, maar omdat ze denken: ‘Als zelfs de koningin het de moeite waard vindt…’

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Koninklijk Huis (@koninklijkhuis)

En zo wordt valse concurrentie opeens slimme marketing. Waar we allemaal van kunnen leren. Tot volgende week.

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma's beterWim van den Nobelen (Tilburg, 1969) is een bekend gezicht in de Nederlandse recruitmentwereld. Na jaren als recruiter en ondernemer – onder meer met Strictly People, dat hij in 2022 verkocht – adviseert hij nu recruitment- en detacheringsbureaus over groei en ontwikkeling. Hij is schrijver van het boek Van recruiter naar ondernemer, waarin hij zijn ervaringen deelt en 20 recruitmentexperts interviewde, en natuurlijk van Wim op woensdag, met ruim 300 blogs over het recruitmentvak.

Lees ook:

Foto boven: ©Ministerie van Defensie

‘Arbeidsmarktcommunicatie komt terug op steeds meer plekken in de organisatie’

De ene heeft gemerkt dat arbeidsmarktcommunicatie iets is dat op steeds meer plekken in de organisatie terugkomt, niet alleen bij de werving, maar ook tijdens de hele ‘medewerkersreis’. De ander heeft er het belang van data, cijfers en getallen ontdekt, om zo stakeholders te kunnen overtuigen. En weer een derde heeft er geleerd dat iedereen in de organisatie een rol kan spelen als het om employer branding gaat. Maar allemaal hebben ze ervan geleerd én genoten, van de Leergang Arbeidsmarktcommunicatie die ze afgelopen jaar hebben gevolgd (en waarvan 10 maart weer een nieuwe editie van start gaat).

‘Leuk, informatief én gezellig’, zegt bijvoorbeeld Maniga Rastoder (van zorgorganisatie Santé Partners) erover. Een aanrader, vindt ook Gert de Heer (senior medewerker marketingcommunicatie bij GGZ-instelling Eleos). En ook ‘lekker om zelf af en toe buiten de organisatie te zijn, en te horen, zien en voelen hoe het bij andere organisaties gaat’, aldus Leanne Roos, Nana van Dijk en Roos Greiner (Humanitas).

‘Dit gaat je helpen’

De Leergang Arbeidsmarktcommunicatie heeft inmiddels al 41 edities achter de rug, en in die tijd enkele honderden mensen – in steeds 5 dagen – opgeleid in wat er bij het toch nog altijd jonge vakgebied allemaal komt kijken. Van employer branding tot interne communicatie, van recruitment marketing tot mobiliteit, en van doelgroepgericht werven tot employee relationship management, zoals Melle Tuik, een van de docenten bij de Leergang, het uitdrukt, en zoals hij op 11 februari om 10.00 ook in een webinar nog eens gaat benadrukken. ‘Dit gaat je helpen de juiste kandidaten te vinden’, belooft hij ook stellig.

Onderscheidend aan de Leergang Arbeidsmarktcommunicatie zijn niet alleen de 4 dagen theorie en interactie, maar is vooral ook de vijfde dag: de eindpresentaties van de cases die de deelnemers samen voorbereiden, waarbij ook ruim de gelegenheid is voor feedback van medecursisten en docenten. Dit kan bijvoorbeeld om een doelgroepcampagne gaan, maar ook om een referralstrategie of arbeidsmarktcommunicatieplan.

In de dagen daarvoor hebben deelnemers dan al geleerd over bijvoorbeeld het profiel van de ideale kandidaat en de candidate journey, maar ook over onderwerpen als social media recruitment en recruitment marketing automation, naast topics als onboarding, employee engagement, referral en campus recruitment & talent pools. Je EVP en recruitmentsite, doelgroepsites en imagocampagnes komen natuurlijk ook uitgebreid aan bod. ‘Hier zit alles in. En laat ook mooi zien hoe alles met elkaar verweven is’, aldus Daphne Arends (Adviseur Arbeidsmarktstrategie bij RDW). ‘Und jetzt: huppakee, aan de slag ermee!’

Meer weten? 

Dinsdag 10 maart start de 42ste editie van de Leergang Arbeidsmarktcommunicatie. Meteen inschrijven? Dat kan hier:

Inschrijven

Liever eerst nog wat meer informatie? Kijk dan woensdag 11 februari naar het webinar ‘7 fases van effectieve arbeidsmarktcommunicatie‘ van Melle Tuik:

Webinar

Het is nog altijd een jong vak. Maar er komt wel steeds meer bij kijken, merken de deelnemers aan de Leergang Arbeidsmarktcommunicatie, die 10 maart voor de 42ste (!) keer van start gaat. Wat nemen ze er zoal van mee?

Dit is de recruitmentbeweging die de arbeidsmarkt verandert

Ooit begon het als een individueel gebaar van goodwill: organisaties die afgewezen kandidaten niet zomaar – teleurgesteld – wilden laten gaan, maar hen iets meegeven in hun verdere zoektocht. Inmiddels groeit het uit tot een structurele beweging die de manier waarop we naar recruitment kijken fundamenteel verandert. Het goodwillgebaar van weleer wordt vandaag de dag steeds meer een noodzaak. Dat is geen toeval, maar het gevolg van een achttal ontwikkelingen die we hieronder kort uitleggen.

#1. Transactie -> relatie

Traditioneel eindigt de candidate journey voor de meeste sollicitanten bij een afwijzing. Een standaard mail, misschien een persoonlijk telefoontje, en daarna: stilte. De kandidaat verdwijnt uit beeld (lees: de verborgen kelders van het ATS), de recruiter richt zich op de volgende vacature. Maar organisaties die voorop lopen in talent acquisition ontdekken dat dit niet alleen een gemiste kans is, maar ook een strategische fout. Elk contact met een kandidaat is een investering in je reputatie. In een arbeidsmarkt waar talent schaars is en kandidaten kritischer dan ooit, is elke interactie van belang.

#2. Campagnes -> sociale validatie

De vraag is niet meer óf je een relatie opbouwt met kandidaten, maar hoe je die relatie voortzet wanneer het geen match is. In de strijd om talent kun je niet meer volstaan met generieke employer branding-campagnes. Kandidaten willen ‘authentieke’ bewijzen zien van hoe een organisatie omgaat met mensen. Als een afgewezen kandidaat vertelt dat jouw organisatie hem of haar actief heeft geholpen aan een nieuwe baan elders, is dat sociale validatie die je met geen enkel marketingbudget kunt kopen.

#3. Koud afwijzen -> warm helpen

Veel organisaties doen het aanvankelijk behoorlijk goed. Vacatureteksten helder, sollicitatieprocedures efficiënt, gesprekken professioneel. De candidate journey zit doordacht in elkaar. Tot het moment van de afwijzing. En daar gaat het vaak mis. Want hoe voelt een afwijzing als alles daarvoor soepel is verlopen? Voor de organisatie is het routine: een kandidaat afwijzen die niet past. Maar voor die kandidaat? Die heeft zich voorbereid, zijn cv aangepast, zich verdiept in de organisatie, het gesprek gevoerd, en hoopvol gewacht. En dan een koud: helaas, geen match.

Je candidate journey is zo goed als je slechtste moment.

Maar juist dát moment is het moment dat echt telt voor de kandidaat. Organisaties die doorverwijzen transformeren dit slechtste moment in een positieve ervaring. De afwijzing wordt een kans, de kandidaat voelt zich gehoord en gewaardeerd, en je employer brand wordt juist versterkt bij een ‘nee’. Want je candidate journey is zo goed als je slechtste moment, en steeds meer organisaties zorgen dat dat moment niet de afwijzing is.

#4. Ego -> MVO 

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen vraagt om concrete acties, niet alleen om mooie woorden in jaarverslagen. Door talent actief door te verwijzen lever je een meetbaar positieve bijdrage aan de arbeidsmarkt. Je helpt mensen aan werk, vermindert werkloosheid en versterkt hele sectoren. Het is recruitment waarbij je verder kijkt dan je eigen organisatie en verantwoordelijkheid neemt voor ál het talent dat op de arbeidsmarkt op zoek is naar een plek waar zijn of haar talent het best tot zijn recht komt.

#5. Kandidaat -> ambassadeur

Hier ligt misschien wel de grootste strategische waarde: de afgewezen kandidaat van vandaag is de klant, partner of beslisser van morgen. In een wereld waarin persoonlijke ervaringen razendsnel online gedeeld worden, kun je je geen negatieve kandidaatbeleving meer veroorloven. Door afgewezen kandidaten actief te helpen, draai je het script om. Deze vorm van zakelijk fatsoen wordt schaars, en daardoor des te waardevoller.

#6. Concurrentie -> Ecosysteem 

Wat doorverwijzen bijzonder maakt, is het netwerkeffect dat ontstaat. Organisaties die kandidaten naar elkaar doorverwijzen, bouwen aan een ecosysteem waarin iedereen profiteert. Jij verwijst een kandidaat door naar organisatie X, zij verwijzen volgende week iemand door naar jou. Het creëert een cultuur van samenwerking in plaats van concurrentie, en verhoogt de overall matchkwaliteit in de markt.

Organisaties die kandidaten naar elkaar doorverwijzen, bouwen aan een ecosysteem waarin iedereen profiteert.

Dit verklaart ook waarom steeds meer bedrijven platforms communities omarmen die dit mogelijk maken. Het gaat niet meer om individuele doorverwijzingen, maar om structurele samenwerking tussen werkgevers die begrijpen dat de arbeidsmarkt om collectieve oplossingen vraagt.

#7. Extraatje -> verwachting 

Wat enkele jaren geleden nog als ‘een leuk extraatje’ werd gezien, wordt nu stilaan een verwachting. Kandidaten, vooral die uit jongere generaties, vinden het steeds vanzelfsprekender dat organisaties verder denken dan hun eigen belang. Ze verwachten dat bedrijven die claimen mensen centraal te stellen, dit ook daadwerkelijk waarmaken, ook wanneer het geen match is.

Organisaties die deze verschuiving niet meemaken, lopen het risico achter te blijven.

Organisaties die deze verschuiving niet meemaken, lopen het risico achter te blijven. Niet alleen in employer branding, maar ook in toegang tot talent. Want in een markt waar kandidaten kiezen uit werkgevers, gaat de voorkeur uit naar organisaties die aantoonbaar verder kijken.

#8. Praatje -> praktijk

De beweging is er. De voordelen zijn duidelijk. De vraag die nu alleen nog overblijft is: hoe vertaal je dit naar concrete actie in jouw organisatie? Hoe maak je van doorverwijzen een structureel onderdeel van je recruitmentproces in plaats van een incidenteel gebaar?

Meer weten?

Op 17 februari organiseert The Talentpool Community een gratis webinar waarin zij stap-voor-stap uitleggen hoe bedrijven kunnen starten met structureel doorverwijzen van kandidaten. Het webinar duurt maximaal 30 minuten en vindt online plaats.

Webinar

Over de auteur

Dit verhaal is geschreven door Yente van den Bosch, marketing- en communicatieadviseur bij The Talentpool Community.

Lees ook

Wim op woensdag: Waarom goed recruitment bij de achterdeur begint

We investeren volop in employer branding, slijpen vacatureteksten, optimaliseren carrièresites en jagen op talent via LinkedIn. Ondertussen lopen medewerkers net zo makkelijk stilletjes de achterdeur uit. En nemen ze hun verhaal mee naar buiten. De achterdeur lekt harder dan de voordeur aantrekt. Recruitment begint niet bij de vacature. Het begint bij de medewerker die blijft. Of juist bij degene die vertrekt.

Recruitment begint niet bij de vacature. Het begint bij de medewerker die blijft.

Elke exit is een verhaal dat doorverteld wordt: op het voetbalveld, in Whatsapp-groepen, aan de keukentafel, tijdens sollicitatiegesprekken elders. En die verhalen wegen zwaarder dan welke campagne ook. Je kunt investeren in aantrekkelijke onboarding tot je een ons weegt, maar als mensen binnen 6 maanden weer vertrekken, is het verhaal niet ‘mooie start’, maar ‘valse belofte’. Je kunt employer awards winnen, maar als oud-medewerkers vertellen over werkdruk, onduidelijke rollen of gebrek aan doorgroeimogelijkheden, verlies je de strijd voordat het gevecht begint.

Harder trekken

Recruiters wéten dit. Toch blijft de reflex: nóg harder trekken aan de voordeur. Terwijl de échte slag wordt gewonnen of verloren aan de achterkant. Retention is niet alleen een HR-thema. Het raakt recruitment harder dan je zou willen. Wie blijft, vertelt. Wie vertrekt, ook. Het verschil? Welk verhaal de boventoon voert. Goed recruitment begint dus niet bij de vacature. Het begint bij de vraag: waarom zou iemand hier willen werken? En belangrijker: waarom zou iemand hier willen blijven? De voordeur trekt aan. De achterdeur bepaalt je reputatie.

Over de auteur

wim van den nobelen recruiterdilemma's beterWim van den Nobelen (Tilburg, 1969) is een bekend gezicht in de Nederlandse recruitmentwereld. Na jaren als recruiter en ondernemer – onder meer met Strictly People, dat hij in 2022 verkocht – adviseert hij nu recruitment- en detacheringsbureaus over groei en ontwikkeling. Hij is schrijver van het boek Van recruiter naar ondernemer, waarin hij zijn ervaringen deelt en 20 recruitmentexperts interviewde, en natuurlijk van Wim op woensdag, met ruim 300 blogs over het recruitmentvak.

Lees ook: